Kendinize ait yazdığınız kısa sözler, şiir vb. Var mı?

Yeni yazdığım bir masal var, merak edip okuyan olur mu bilmiyorum ama paylaşayım hadi. Ciddiye alıp güzel şeyler yazan pek olmamış. Masalımın adı Renk Kasabası

Bir varmış bir yokmuş günlerden bir gün Renk Kasabasında bir çocuk doğmuş ama bu çocukta bir tuhaflık varmış, gülüyormuş doğarken. Güldüğü gören anne ona Kahkaha adını vermiş ve dua etmiş yüzünden tebessüm hiç eksik olmasın diye. Bizim Kahkaha gel zaman git zaman büyümüş ve okula başlamış.

Kasabanın halkı da hep değişik değişik insanlardan oluşuyormuş. Birisi konuşurken baloncuk çıkarıyormuş, diğeri denizde ve suda yürüyebiliyormuş. Bir diğeri ise her adımında boya bırakıyormuş. Hatta Renk Kasabası’na uyumlu bir özelliği olduğu için onu muhtar seçmişler. Bizim boyalının adı da, Rengin’miş. Herkes rengin arkada kaldı dediği için mahlası adı haline gelmiş. Kahkaha’nın ailesinde ise diğer kasaba halkı gibi ilginç özellikler veya renkler bulunmazmış. Bu yüzden ailenin tek sevilen üyesi Kahkaha olmuş ve sık sık evlerine uğrayanlar olmuş. Kahkaha’da adının getirdiği ve annesinin dua ettiği gibi hep neşeliymiş. Yanına gelen, sesini duyan herkesi güldürür en depresif insanların bile gökkuşağında yıkanmasını sağlarmış.

Okulundan edindiği ve yakın olduğu bir arkadaşı varmış popüler komik çocuğun. Ama Kahkaha’nın ve diğerlerinin aksine bu çocuğun bir farklılığı yokmuş. Aksine o herkes gibi herkesten bir özellik taşıyormuş. Bu yüzden hep gölgelerde saklanır, Kahkaha’dan başkasına güvenmezmiş. Bir gün dışarıda gezerken Gökkuş Ağı’nın orada bir toka bulmuş. Eline alıp bakınca bunun bir ağacın süsü olduğunu fark etmiş. Hıdırellez geldiğinde herkes en sevdiği ağacı, güzel dileklerini süslerine söyleyerek takarmış. Hemen ardından da sular, evlerine dönerlermiş. Kestane ağacının yanına gidip iznini almış, tokada kalan yaprağı takip ederek. Ağacın yaprakları diğer tarafa hareket edince de kabul ettiğine kanaat getirip oradan ayrılmış. Gizemli arkadaşı Ayna’yla her zaman buluştukları Sessizlik Dağı’na gitmiş. Onu bekleyen arkadaşını görünce sarılmışlar ve elinde tuttuğu tokayı vermiş. “Bak sana bir hediye getirdim, Gökkuş Ağı’nın orada gördüm. Sen sormadan söyleyeyim ağaçtan izin aldım! Bu tokayı taktığında bizden biri oluyorsun çünkü ağacın dileği bu” demiş. Ayna da şaşırarak almış tokayı ve bakmış. “Nereden çıktı ki birden bu?” diye sormuş. Omuz silkerek cevaplamış Kahkaha da. Yeni hediyesini saçına takan Ayna da “Peki ben nasıl sizden biri olacağım, hem ağaçla nasıl konuştun? O mutça bilmiyor ki” demiş. Ondaki telaşın ilk kıvılcımı Ayna’ya bir çatlak olarak dönmüş. Bunu fark eden kasabanın neşesi bir kahkaha atmış. “Bak sende heyecanlandın ve buraya ait olduğunu içten içe hissediyorsun. Hem aşk olsun Ayna benim konuşamadığım biri olabilir mi sence? Hem ağaçlar duygusal bitkiler bizimkiler gibi değil ki mutça bilme zorunluluğu olsun. Gözlerin sulandı mı samimi oldun mu seni anlar ve kabul eder konuşmalarına gerek yok ki hissediyorsan onu anlaşmışsındır” Kafası karışsa da çok üstüne gitmemeye karar vermiş ve gülümsemiş Ayna. “Gerçekten adının hakkını veriyorsun herkesi güldürmenin, durgunluğu bile konuşturmanın bir yolunu buluyorsun.” Demiş ve ağzından çıkan baloncuğu serbest bırakmış. Kahkaha da en büyük hobisini yani bu baloncukları patlatmayı zıplayarak yapmış. “Hadi gidelim seni daha herkesle tanıştıracağım!”

Günün bu saatlerinde genelde Duygu Hanesi’nde olup konuşurmuş halk. Kahkaha da oraya gitmiş. Hem herkesin samimi bir şekilde itirafta bulunup dürüstlük kazandığı yerden daha ala nerede kabul ettirebilir ki arkadaşını? Oraya gidip alkışlamaya başlamış. Halkın herkesçe bilinen bir hareketiymiş bu alkış. Birisi ciddi bir şey söyleyeceği zaman veya sessizlik isteyip dikkatleri kendisine çekmesi gerektiğinde hep bunu yaparmış.

“Önemli bir duyurum var size, uzun zamandır kimsenin bilmediği biriyle geldim buraya. Kimse bilmek, tanımak istemez ve dışlar diye korktuğundan ancak tanıştırabiliyorum.” Demiş ve arkasında bekleyen arkadaşı Ayna’yı elini sallayarak yanına çağırmış. “Arkadaşım Ayna bu kasabada doğdu ama ailesi öldüğü için yalnız kaldı hep. Sizler gibi farklı bir özelliği olmadığı için de bunca zaman uzak kaldı sizlerden. Ama en güzel ve en sıra dışı özelliğe sahip. Hepimizin yetenekleri onda var, ona nasıl konuşur davranırsanız size aynı şekilde davranabiliyor. Mesela sen Muhtar Rengin. Seninle asla saklambaç oynayamıyoruz çünkü hemen yakalanıyorsun. Ama Ayna’yla konuştuğunda veya vakit geçirdiğinde böyle bir endişen olmaz. Çünkü seni bir tek o anlayacak ve senin gibi olacak. Ya sen Derya? Hızına kimse yetişemiyor istop oynarken ve istediğin gibi kaçabiliyorsun. Eğlenceli görünse de uzun vadede sıkıcı olabilir senin için. Ayna’yı da kabul eder bizden biri olarak görürseniz hepimizin hayatında yeni bir ışık olacak. Ne dersiniz? Demiş ve diğerlerinin tepkisini izlemiş.

Muhtarın aklına yatan bu fikir ve Ayna, onun onayını almış. “Neden olmasın Kahkaha? Üstelik gerçekten de söylediğin gibi hepimizin bir arkadaşa, anlayan ve dinleyen birine ihtiyacı varken. Aramıza hoş geldin Ayna! Hepimizden farklı, bizlerin ayna’sısın.” Bunu duyan Ayna çok sevinmiş ve teşekkür etmiş. Oradan çıkınca da derin bir nefes vermiş rahatlamanın hissiyle. Böylece Renk Kasabası tamamlanmış ve gölgelerde kalan Ayna’sını da bulmuş