Şiir , deneme türü yazılar. Sizce yetenek var mı. 10 yıl önce yazmıştım. ?

3/1 ini gizli sayfamda tutuyorum çoğu çalındı. Ama sözler denemeler durur. Hatta doğum göğünü kutlama yazılarım var. De gizliye arkadaşa ablaya özel. Belki 200 üstünde kişiye verdim.

bazen kelimeler kelepçedir yüreğine. Özgür bıraksan onu hatırlatır. kapatsan yüreğini, ona mahkum bırakır. İslam KARAGÖZ

Buda 22 yaşında yazdığım bir söz

Deneme türü sever misin?

Mutlu olmayı unutmuşum...
Ben koca dünyayı avuç içinde tutan birisiydim. Oyun oynamayı , koşmayı, sürekli birşeylerle uğraşmayı seven insandım. Aslında dönüp geçmişim de hiç boş vakit bulamayan ben şimdi o kadar boş vaktim var ki dakikalara sağdıracak bir vaktim yok. Ne değişti! Acaba dediğim de aslında görebiliyorum. İnsan hayalini , olmasını istediği şeyi kaybedince aslında kendini de kaybediyormuş. Bir hayalimiz vardı. Önce onu yitirdik , sonra sevdiğimizi başkasıyla mutlu gördük, yüreğimize söz geçiremesekte dilimizde yitirdik. Çaresiz kaldık, çaresizken de hep birşeyler verdik. Acı insanı çok güçlendirir derler, peki dıştan gözüken bu büyük güç içerde neden bir çocuğun çaresizliğine göz yaşı döküyor. Neden, üstünü hep hasretle örtüyor. Zaman insana hem doğruyu hemde güzel şeylerin olacağını gösterirmiş. Ben bu zaman da tek gördüğüm yitirilen bir genç. Kendini yitiren bir delikanlı. Yalnızlığa parmak kaldırıyorum artık. Gökyüzünün de görünüşüne aldanmıyorum. Sokaktan geçerken o çocukların sesini de duymuyorum. Gönlümde çırpınan bu sevdayı da dışarıya yansıtmıyorum. Bir yaprağın dalında küser gibi düşüşü gibi hergün biraz daha yalnızlaşıp, yabancılaşıyorum herkese. Büyüdükçe her hisse ev sahipliği yapıyor yüreklerimiz. Peki , bu hiç bir şey yapmama hissinden nasıl kurtuluyoruz. Esir gibi kaldım ellerinde. Bu his öyle büyük bir şey ki eskiden içimi döküp yazardım ki şimdi onu bile beceremiyorum. Bu his ben katliamı, bu his benden hep alan ama bir şey vermeyen bir tüccar. Bu his , beni bu küçük odaya hapseden bir hakim. Bu his , beni insanlardan uzaklaştıran bir kötü yazar. Bu his, beni yaşamaya gönül vermeyen gönlümün Zehiri. Bu zehir ki ; yüreğimi felç etmiş. Susmak yasak, konuşmak yasak, gitmek , kalmak , bir şey e heveslenmek yasak. Yazasım da yok bugün de böyle olsun. Nasıl düştümse bugün bana ölüm bile yasak..
İslam KARAGÖZ

20 yaşında öylesine yazdım. Bu basit olanı buyruk bakın nasıl. Buda deneme türü.

Nasıl yani anlamadım. Falla işim olmaz.

Üzüldüm sizin adınıza. İnsan sevdiğini başkasıyla mutlu olduğunu gördüğün de mutlu oluyorsa onu gerçekten sevmiştir. Aşk fedakarlık isteyen bir duygu maalesef. Genelde acı bize kalıyor

Acı insanı olgunlaştırır. Ben ondan sonra kitap yazar olmuştum. Hatta çok olgunlaştım. Ama insan işte o duyguyu başkasın da bulamıyor. En iyisi unutmak. Diğer türlü yaşayamıyor.

Geçmişe takılı kalmamak gerek. Ama benim anlam veremediğim tek şey. Psikolog gibi insanları da dinledim çevrem de var çok kişiyle iletişimdeyim genelde. Hani arkadaşlarım var ama bir kişiye bile farklı bakamam. O duyguyu giderken götürdü sanırım. Deli dolu olmak iyidir. Mutluluk daima içinde yaşar.

Yapacak bir şey yok. Hayat önüne tercih koyar ve zaman tanımaz. Vaktiyle tercih yapıldı. Herkesin hakkında hayırlısı

Teşekkür ederim. Hissettiğim kadarını yansıtmaya çalışıyorum işte.

Sık olmasa da evet. Bu aralar kişiye özel ön sözlü doğum günü yazıları yazıyorum. Ama tabii çevreme. Fakat genelde söz deneme türü daha çok yazıyorum.