Şiirleri severmisiniz?

Evet severim

Sonsuzluk Aynasında
Gecenin sessizliğinde, yıldızların ışığında, Düşüncelerim uçuşuyor sonsuzluk aynasında. Zamanın akışı durmuş, mekan kaybolmuş, Sadece ben ve varlığım var bu alemde boğulmuş.

Ruhumun derinliklerinde, duygularım coşuyor, Sevinç ve hüzün, aşk ve nefret iç içe geçiyor. Geçmişin hatıraları, geleceğin hayalleri, Bir film şeridi gibi gözlerimin önünden geçiyor adeta birer meli.

Doğanın mucizeleri, evrenin gizemleri, Her an beni şaşırtıyor, hayran bırakıyor beni. Küçük bir toz zerresi gibi hissediyorum kendimi, Bu engin kainatta kaybolmuş, yalnız bir yabancı.

Ancak bir yandan da biliyorum ki, her şey bir bütün, Her canlının bir yeri ve görevi var bu alemde. Sevgi ve merhamet bağıyla bağlıyız hepimiz birbirimize, Birbirimize destek olmadan yaşayamayız bu hayatta asla.

İnsanlığın tarihi, savaşlar ve barışlarla dolu, Nefret ve sevgi, zulüm ve adalet iç içe geçmiş her solukta. Doğayı tahrip ediyoruz, kendimizi yok ediyoruz, Acaba bir gün sonumuz mu olacak bu gidişle?

Yoksa bir umut var mı hala, bir çıkış yolu mu? Sevgiyi ve merhameti seçerek değiştirebilir miyiz kaderimizi? Belki de her şey bizim elimizde, Belki de değiştirebiliriz bu dünyayı, daha güzel bir yer haline getirebiliriz.

Sonsuzluk aynasında kendime bakıyorum, Kim olduğumu, ne istediğimi sorguluyorum. Hayatımın anlamı ne, bu dünyada ne yapıyorum? Belki de sadece sevmek ve sevilmek için buradayım, Belki de sadece bir iz bırakmak için bu dünyada.

Zaman akmaya devam ediyor, her şey değişiyor, Bir gün ben de öleceğim, bu dünyadan göçüp gideceğim. Ama geride bıraktıklarım kalacak, hatıralarım yaşayacak, Belki de bir şarkıda, belki de bir şiirde, belki de bir kalpte.

Sonsuzluk aynasında kayboluyorum, Ruhum huzura erişiyor, bedenim gevşiyor. Artık korkmuyorum, artık endişelenmiyorum, Sadece varlığın tadını çıkarıyorum, bu güzel anın.

Belki bir gün tekrar gelirim bu dünyaya, Belki bir gün tekrar doğarım bu bedene. Ama şunu biliyorum ki, sonsuzluk her zaman var olacak, Ve ben de sonsuza dek bir parçası olacağım bu kainatın.

Geri Gelen Mektup
Hüseyin Nihal Atsız
Ruhun mu ateş, yoksa o gözler mi alevden?
Bilmem bu yanardağ ne biçim korla tutuştu?
Pervane olan kendini gizler mi hiç alevden?
Sen istedin ondan bu gönül zorla tutuştu. Gün, senden ışık alsa da bir renge bürünse;
Ay, secde edip çehrene, yerlerde sürünse;
Her şey silinip kayboluyorken nazarımdan,
Yalnız o yeşil gözlerinin nuru görünse... Ey sen ki kül ettin beni onmaz yakışınla,
Ey sen ki gönüller tutuşur her bakışınla!
Hançer gibi keskin ve çiçekler gibi ince
Çehren bana uğrunda ölüm hazzı verince
Gönlümdeki istekli devi rüzgarlara attım;
Gözlerle günah işlemenin zevkini tattım.
Gözler ki birer parçasıdır sende İlahın,
Gözler ki senin en katı zulmün ve silahın,
Vur şanlı silahınla gönül mülkü düzelsin;
Sen öldürüyorken de vururken de güzelsin! Bir başka füsun fışkırıyor sanki yüzünden,
Bir yüz ki yapılmış dişi kaplanla hüzünden...
Hasret sana ey yirmi yılın taze baharı,
Vaslınla da dinmez yine bağrımdaki ağrı.
Dinmez! Gönülün, tapmanın, aşkın sesidir bu!
Dinmez! Ebedi özleyişin bestesidir bu!
Hasret çekerek uğruna ölmek de kolaydı,
Görmek seni ukbadan eğer mümkün olaydı. Dünyayı boğup mahşere döndürse denizler,
Tek bendeki volkanları söndürse denizler!
Hala yaşıyor gizlenerek ruhuma 'Kaabil'
İmkanı bulunsaydı bütün ömre mukabil
Sırretmeye elden seni bir perde olurdum.
Toprak gibi her çiğnediğin yerde olurdum. Mehtaplı yüzün Tanrı'yı kıskandırıyordur.
En hisli şiirden de örülmez bu güzellik.
Yaklaşması güç, senden uzaklaşması zordur;
Kalbin işidir, gözle görülmez bu güzellik...
Hüseyin Nihal ATSIZ