Kişilik değişmez ama bakış açısı?

Teşekkürler bunlaraa django'yu da ekleyebiliriz. Filmin bir çok karesi rönesans tablolarından referansla oluşturulmuştu. chuck palahniuk her şey bir taklidin taklidi derken bunu kastediyordu belki biraz da. Duyguyu ve aktarımını bir pazarlama stratejisine dönüştürdük ve tükettikçe yaşadığımızı zannediyoruz maalesef.

Video için de teşekkürler güzel anlatıyor

Yorumlarınız gerçekten güzel. İnsan ne için vardır sorusuna karşılık, aşağı yukarı bu sancılara doğru cevaplar aramaktır bence. O yüzden kıymetli buluyorum dediklerinizi. Teşekkürler ve faydası olur bekli diye şunları ekleyebilirim.

Herakleitos sözünü tarih üzerine söylediğini düşünüyorum ben. Dünya, iktidar ve hatta insan üzerine. Ama buradaki değişim; dönüşümün, ölümün ve doğumun döngüsü üzerine söylenmiş olabilir. Matrix'le durumu daha iyi açıklamış olacağım belki de. Matrix'ten çıktıktan sonra Neo'yu diğerlerinden ayıran ilk özellik çok hızlı hareket edebilmesi, hatta kurşunlardan kaçacak kadar esneyebilmesiydi. Ama Neo her zaman aynı kişiydi. Yani matrix içindeyken bile olmak istediği kişiydi aslında. Bir yazılımcı. Ayrıca şüpheci ve meraklı bir karakter. Daha fazlasını öğrenmek isteyen biri. Ona bir mağarada olduğunu söylediler. Oradan dışarı çıktı (Bahsettiğiniz kopuş hali). Sisteme geri döndüğünde ise artık esneyebiliyordu. Karakterini yok etmeden daha fazlasını görmeyi ve anlamayı başarabiliyordu. Bunu kahinle olan diyaloglarından anlayabiliriz.

Burada filmden ayrışıyorum ben. Neo ölüp tekrar dirilir. Artık kişiliği sıfırlanmıştır ve olaylar gelişir. Ama insan için bu dünyada öyle bir değişim söz konusu değildir. Boş levha ve fıtrat çatışması burada devreye giriyor. Doğarken getirdiklerimizi sıfırlayamayız ama esneyebiliriz, ekleyebiliriz, empati kurup tecrübelerimizden daha fazlasını kazanabiliriz. Bakış açımızı ne kadar zenginleştirirsek elimizdeki karakteri de o kadar yetiştirebiliriz. Hazırlık yurdu tabiri bu yüzden kıymetlidir. Hazırlanmalı ve hazır olmalıyız. Bu değişim ise insan yaşamının belirli evrelerinde ortaya çıkar ve fırsatını iyi kullanmamız gerekir. Fırsatı kaçırdığımızda bir döngüye düşmüş oluruz. Ergenlik, orta yaş ve olgunluk; kişiliklerimizin gerçekten koptuğumuz oranda bize müdahale ettiği evrelerdir.

Niçe'nin sözü ise bu denklemde şöyle bir yer ediniyor bende: Dönüşümler gerçekleşir. Alışkanlıklarımız ve bağımlılıklarımız işlevsizleşir ama onları hala arzularız. Karamsarlık ya da mutluluk arzusu sürekli bizi dürter. Onlara gerekli cevaplar hazırlamalı, bu cevapları sürekli tazelemeli ve atak olarak geldiklerinde gardımızı almış şekilde beklememiz gerekir. Hayatta her zaman inişler ve çıkışlar olur, varlık çarkı budur. Bizden bağımsız bizim için çalışır ve aynı döngüye hapsolmamak için sürekli hazırlıklı olmamız gerekir. Sistemin ajanları her zaman etraftadır.