En Sevdiğiniz Bir Şiiri Bırakır Mısınız?

Bu şiir var.

Kalbimde bir ses, hüzünlü ve derin, Yalnızlığın şarkısını söyler dün ve bugün. Dört duvar arasında, sessiz bir çığlık, Kimse duymaz feryadımı, bu karanlık gecede ıssız.

Gözlerim dalar uzaklara, hayallere kapılır, Geçmişin hatıraları canlanır, içim burkulur. Bir zamanlar ne kadar kalabalıktı bu ev, Şimdi sadece yankılar var, sessiz ve sevsız.

Elim uzanır boşluğa, bir dokunuş arar, Ama yanımda kimse yok, sadece soğuk duvarlar. Yalnızlığın soğukluğu sarar bedenimi, Buz gibi bir esaret, sonsuza dek sürecek sanki.

Aklımda sorular uçuşur, bir cevap arar, Neden bu kadar yalnızım, neden bu kadar yorar? Belki de ben suçluyum, kendime yaptığım bu esaret, Kalbimi kapattım sevgiye, açamadım bir pencere.

Dışarıda dünya döner, hayat akar gider, Ben ise buradayım, yalnızlığımla boğuşur. Özledim bir dost eli, sıcak bir bakış, Bir sevgi dolu kalp, paylaşacak bu acıyı sessiz.

Belki bir gün biter bu yalnızlığın çemberi, Bir ışık doğar karanlığın içinden, sımsıkı sarar beni. O güne kadar savaşırım bu sessizlikle, Yalnızlığın şarkısını söylerim, hüzünle ve özlemle.