Bilim/bilgi ile ilgilenen insanlar daha mı mutsuz?

Entelektüel yalnızlık diye bir kavram vardır. Ne kadar bilirsen, sorgu mekanizman da o denli gelişir. İnsanın hatalarla örülü basit bir canlı olduğuna vakıf olduğunda, örneğin sinir küpüne dönmüş fevri biri karşısında sessiz kalmak istersin. Seni o an algılayamayacağını bilirsin. Belki de esas önemli olan, birileri mutluymuş rolü yapar diğeriyse mış gibi yapmaktan itina eder. Sürdürülebilir mutluluk insan doğası için zaten mümkün değil. Mutlu an'lar var sadece. Bilge birisi de kendi dinginliğinde demlenir. Mutluluğun mukayesesi için kime nasıl göründüğünün önemi yoktur. Ne kadar değerli olduğunu hayatındaki insan sayısının belirleyemeyeceği gibi, mutlu olup olmadığımızın da ayna görüntüsü yoktur

Şöyle söyleyeyim. Merak, ve gerçeği anlamaya çalışmak öyle insana özgü bir şey ki, bilim de bunu kavramanın tek yöntemi olduğu için, hep merakımızı giderecek bir şeyler arıyoruz.

Bir gün Azteklerin dilleri nasıldı diye merak ederken, öbür gün Satürn'ün kutuplarında neden altıgen şekil var diye merak edip bilimin bilgisini almaya çalışabilir insanlar Kafa merakla dolduğu sürece biraz stresten uzaklaşılıyor.

Bunları yazarken youtube'da müzik dinlerken , rastgele, terk eden eski sevgilimi hatırlatan Chopin'in Yağmur Damlası prelüdü çalmasaydı iyiydi. Hüzünlendim.