Freudun bu sözünden ne anlıyorsunuz?

Evet öyle, bazen istemesem de sevilen bir insan olarak kendimi çok bir şey zannediyor halde bulabiliyorum kendimi. Aslında bir şeyim ama o bir şeyler korkulu bir rüyada can çekişen canavarlar gibi saldirganlasip daha fazla dikkat çeker hale geliyorlar. Hatta sana anlık haz verip egonu tatmin ediyor. Damarlarında dolaşan şeytani fark ediyorsun. Ama sonra kendine geliyorsun. Bu bir nevi dengeleri korumak bence. Acılar içinde kıvranan ve seven kişi egolarindan arınıp yerde kıvranıyor. Ortaya çıkan o ego, bir virüs gibi bir konakciya yerlesmeli. Sonuçta ego duygusu da bir enerji. Sonra gelip sevilene konuyor. Plug out-in meselesi. Denge eşit olmamakla birlikte kuruluyor. Tek mesele, zor olsa da eşit olan dengeye getirmek için yerde kivranani kaldirabilmekte. Lakin aşki sahiplenen asıl kişi, onu ego gibi salivermiyor -ki gidip masuka konsun- Tuttukca ttutuyor aşkı, o zaman da sevilene bir şey kalmıyor.