Özdemir Asaf'ın bu şiiri hakkında ne düşünüyorsunuz?

Eskisi kadar özlemiyorum seni,
Ve ağlamıyorum olduk olmadık zamanlarda.
Adının geçtiği cümlelerde, gözlerim dolmuyor.
Yokluğunun takvimini tutmuyorum artık.
Biraz yorgunum.
Biraz kırgın.
Biraz da kirletti sensizlik beni!
Nasıl iyi olunur henüz öğrenemedim ama
“İyiyimler” yamaladım dilime.
Tedirginim aslında, seni unutuyor olmak,
Hafızamı milyon kez zorlamama rağmen yüzünü hatırlayamamak korkutuyor beni.
Gel diye beklemiyorum artık,
Hatta istemiyorum gelmeni.
Nasıl olduğun konusunda ufacık bir merak yok içimde.
Arasıra geliyorsun aklıma, banane diyorum.
Benim derdim yeter bana banane!
Alıştım mı yokluğuna?
Vaz mı geçiyorum, varlığından?
Tedirginim aslında,
Ya başkasını seversem?
İnan o zaman seni hayatım boyunca affetmem.

Şiir severler toplansın...
Tam da beni anlatıyor. Ölmeyen aşkımı öldüren o oldu. Onu unutmak dünyadaki en büyük korkumdu. Vazgeçmemeye yemin etmiştim. Vazgeçmedim aslında, yoruldum. Çünkü boşa çabalamışım. Benim aşkımı onu nasıl sevdiğimi asla bilmeyecek. Bana şans vermeye yeltelenmeyen bir adam. Platonik aşkı çeken bilir. Hep kendi kendime derdim. Eğer başka birini severse bu yürek, silerse seni asla affetmem seni diye. İçimde öyle güzeldi ki onu onunla kirletmek istemezdim. Ama istifamı verdim artık bu aşktan. Vazgeçmek korkaklıktır eyvallah ama, düşler ve gerçekler ayrı ayrı yaşıyor be dostum...