Belleğin Azmi adlı bu tablo hakkın da ne düşünüyorsunuz?

Uzak ufkun günün ilk ışıklarını alırcasına sıcak sarıya çalması, sağ üst alanda ki yükseltinin blok halinde güçlü ve kurak durmasına karşın suya ulaşırken ki bitkincesine teması yoğun ve kasvetli bir yaşamın izlerini barındırıyor. Günün ışıklarının ulaşamadığı karanlıkta kalan bölgelerin uyku, düş ya da benliğin karanlık taraflarıyla özdeşleştirilmesi ilginç, hele ki uyuyan, hayal gören bir gözle betimlemek tabloyu mekan algısından çok insan temeli üzerinde düşündürtüyor.

Canlı olmaktan uzak bir ağacın üzerine asılı duran biçimsiz saat ölümün ebediliğini, dik köşeden gerçeklik algısına (yaşadığımız dünya) inat birşekilde sarkan saat ise gerçekliğin kırılganlığına, onun salt gerçek olamayacağına işaret eden bir imgeye dönüşmüş gibi.

Orta alanda ki insan yüzünü belli belirsiz andıran canavarımsı yapının üzerinde ki saatin duruşu ise bir atın eyeri gibi çizilmiş adeta. Düşsel yolculuğa zamanın esnekliği üzerinden gidilebilineceği vurgusu var sanki.

Bana göre sanatın insana vermesi gereken çoşkunluk bakımından pek haz vermeyen fakat insanlık için taşıdığı değer bakımından saygı duyulası bir yapıt.