Bir hikâyeyi devam ettirmeye ne dersiniz?

Bey efendi o anda ay tutulması yaşıyordu. Adeta şairlerin yazdığı bir şiir mısrasının vücut bulmuş hali gözlerinin ekranındaydı.

Kızın nazenin duruşu, bir papatya güzelliğindeki enerjisi kitaplara bir anne edasında şefkatvari bakışı bilhassa fısır fısır kitapları hızlı hızlı karıştırması dikkatini celbetmişti.

Çocuk usul usul kıza köpek balığı gibi yaklaştı ama niyetinde bir yunusun idraki vardı. (korkulacak bişi yok🙂) bir kitaba bakma bahanesiyle elini attığı üst raftaki sarı kitabı aldı. Ama bakın Allahın işine 🙂Heyecan damarları onu rezil etmeye and içmişcesine bir açık arıyordu. Aradığını buldu da.. İstemedik bir şey oldu. Saygı duruşu daki istemsiz gülme nöbetleri o anda da tutmaya başladı. Gülmesi geçmiyordu. İçten yanan düdüklü tencere gibi kıs kıs seslerini kıza ulaştırmayı başardı. Kız biraz anlam veremedi ama ona ters ters bakıp yine önüne döndü. Çocuk ordan uzaklaşmakta istemiyordu ağzını kapatmaya ve o kıza çaktırmamaya çalıştı. Ama nafile çocuk o tutulmanın etkisiyle krize girmişti. Kızda onun gülmesiyle gülmeye başladı. Tutamadı kendi. Kız gülünce oradakilerde gülmeye başladı kısır döngü gibi ve o sahafta o gün herkes öyle bir güldü ki mahallenin dedikodularının diline malzeme oldu. O gündür bu gündür o sahafın ismi gülen insanlar sahafı oldu. 🙂

O olanla o kıza ne oldu derseniz o da bende kalsın 😂

Kız kitaplara meraklı gözlerle bakarken tam yanına gidecekti ki omzuna biri çarptı. Kizin çantası yere düşmüştü ve telefonu da aynı şekilde ne yazık ki kırılmıştı da. Karşılıklı özür dilediler. Bir anda dansçının telefonu çaldı. Acilen gitmesi gerekiyordu kız onu arabasıyla bırakmayı teklif etti. Kızın arabası da en az kıyafetleri kadar pahalı görünüyordu. Gittiler.

Kitaptan kafasını kaldırıp onu görmüş ve süzmeye başlamıştı. Oda fark etmişti kendisine baktığını. Çekinir adımlarla yanına yaklaştı ve dedi ki imam hatipler kapatılsın.