Çok mutsuz olduğumda yazdığım bir yazı okursanız sevinirim nasıl olmuş?

Kara su işte… bir şeyler düz değil. Yamuk akan su…Vücumda parçalanıyor. Kan kırmızısı su artık. Memelerimden kasıklarıma inerken sen aklıma geliyorsun. Her gittiğinde bende bıraktığın yaradan kalma izler… duvarımda olmaması gereken çizikler. Ama varlar. Ve bazı şeyler doğru değil. Küçümsenmek mesela. Utangaçlık hisleri. Insanlar beni sevmezler diye daha onlar gitmeden benim uzaklaşmam oradan. Terk edilmeden terk etmek… Olmayan bir nedenden ötürü misillemede son zamanlarda o kadar ustalaştım ki… yalnızlaşıyorum gitgide. Kendimi kötü hissettiğimde beni seven insan sayısı sıfıra iniyor. Yorganlar matlaşıyor ve beni kendilerine çekiyorlar. Yüzlerce saat uyumaya ihtiyacım varmış gibi… keşke seninle yalnızca uyuyabilsem. Sana dokunmadan sadece sokularak… seni heyecanlandırmadan cinselliğe yer vermeden sadece soğuktan korunmak için mesela. Özleyeceğim aşkım seni. Birtanecik aşkımm

Bir defa da onlarla konuşurken kendim olsam… bu kadar zorsa eğer devam etmek, durmadan konuşmak, hep konuşmak, arada bir frene basmak ben bozulmuş bir arabayım. Seninle konuşamıyorum. Ya bir kelimem senin kalbini delerse ve senin canını yakarsa, ya uzaklaşırsan benden ya dalga geçersen ben ölürüm. Canım yanıyor ve bu dünya hassas kalplere iyi gelmiyor ben biliyorum.