İnsan neden şiir sever/yazar?

düzyazı, biz nasıl düşünüyorsak öyledir. düzyazı yazarı, düşünürken yazar. hatta sanki önce düşünür sonra yazar. kelimeler kavramlara bitişiktir orda. kavram, kelimesini de yedeğinde getirir. önce kavram, sonra kelime.. dönen, devinen daha çok bir kavramlar zinciri olacaktır. şiirde ise ayrı. şiirde şu: şair yazarken düşünür. hatta sanki önce yazar sonra düşünür. kelime ile kavram arasında -kurumsal da olsa- bir ara vardır. önce kelime gelir sonra kavram. gerçi kelimeler eninde sonunda gene kavramlarla ilgilidirler, giderek bir yerde onlara bağlanacaklarıdır. ama, bu düzyazıdaki gibi değildir. ve be oluyorsa bu arada oluyordur. şiirde dönen, devinen, bir kavramlar zincirinden çok sanki o kelimeler zinciridir. kelimeler kendi aralarında birbirleriyle ve bu arada kavramlarla ilgilenirler. kelimeler kavramlarla düzyazıdakinde hiç rastlanmayan bir biçimde ilgilenirler. şiirin karakolluk oluşu, usa yan çizişi, yükleniyorsa bir karanlığı yüklenişi daha çok bundandır.

düzyazıda kavramlar ve onlara sımsıkı yapışık kelimeler birbirlerini usun ilkeleri içinde çağırırlar. çağrışımların az çok belli bir yönü vardır. şiirde çağrışımlar daha oynaktırlar, daha lastikli, daha geniş olanaklarla çevrilidirler. birdenbire gözünüze girecek bir şemsiye ucuyla her an karşılaşabilirsiniz. ilkesi milkesi yoktur. önden mi arkadan mı geleceği kestirilemez. // cemal süreya.

Şiirde duygu yoğunluğunun daha çok olduğunu düşünüyorum.