Türkiye'de yazar olmak neden zor?

Yazar olmak zor değil. Hatta arakla bazı fikirleri, paylaş gazetede veya sosyal medyada. O iş tamam.

Yazar olmak için iyi bir okuyucu, iyi bir araştırıcı, iyi bir gündem takip edici, iyi bir öngörüsü yüksek planlayıcısı ve iyi bir üslup ustası olmak gerekir.

Sadece bunlar tek başına yeterli değildir. Okuyucu kitlesinin yönelimi, ideolojileri, inanç ve tutumları ve mental/duygusal gelişimi de yazarların kalitesini, kabiliyetini ve devamlılıklarını etkileyebilmektedir.

Türkiye'de medya veya yayın/yayım okur yazarlığı düşük bir oranda seyreder. Çünkü yapı, düşünce ve yaşayış olarak Türkler yazılı iletim/iletişimi değil, görsel ve sesli iletim iletişimi sevmektedir.

Örnek: Dünyada en az okuyucu kitlesi olmasına rağmen en yüksek TV seyretme süresi oranına sahibiz. Ayrıca dünyada GSM bazlı konuşma süresi oranımız dünya listesinde 3'üncü sırada. Hatta içeceği ek yapıp konuşmayı güzelleyen tanımlarımız var; çay sohbeti, kahve sohbeti gibi...

Bu ülkede iyi bir yazar olmak çok kolay, çünkü okuyucu kitlesi nispeten az ve kolay etkilenebilir. Bu ülkede konuşmacı veya anlatım erbabı olmak zor bana göre. Çünkü her kafadan ses çıkan, ülkenin yarısının teknik direktörlüğe soyunup şöyle yapardım böyle yapardım diyenlerle diğer kalan yarısının hakemliğe soyunup şu yanlış bu yanlış diyen üçüncü dünya devleti gibi bir ülkeyiz. Konuşanlar da hep bir yerden referanslı, başarısı olan kişiler değil...

Ben uzun bir zaman Fethiye'nin yerel gazetesine köşe yazıları gönderdim. Ücretsiz ve beklentilerim olmadan... Çoğu yayınlandı da ama ücretsiz bile olsa kişilerin size ağzının yanından konuşarak patronluk taslaması ve bunu egolarına yenik düşerek yapması beni bu konuda bir daha düşünmeye sevk etti.

Yani tek bilinmeyenli bir denklem yok karşımızda. Bilmediği halde bizden daha iyi bildiğini ZANNEDEN andavallar var maalesef.