Tarihin Tozlu Sayfalarından Bir Hikaye: Caesar O Meşhur Sözünü Neden Söyledi?

Eğer ülkenizin bir tiranlık yolunda olduğunu görseydiniz ne yapardınız? Eğer bir adamın çok fazla güç elde ettiğini görseydiniz, onu durdurmaya çalışır mıydınız? O adam en yakın arkadaşınız olsa bile?

Bu sorular milattan önce 44 yılında, Julius Caesar'ın öldürüldüğü yıl, Roma Senatörü Marcus Junius Brutus'u kovalıyordu. Kontrol edilmeyen bir güce karşı çıkmak Brutus için sadece politik bir mesele değildi; bu kişiseldi.

Kendisini Lucius Junius Brutus'un soyundan sayıyordu.

Lucius Brutus Onurlu Tarquin'i tahtan indirerek, gücü kendisi için kullanmak yerine insanlara asla Roma'nın bir kral tarafından yönetilmeyeceğine yemin etti.

Roma, tek bir adamın asla çok fazla güç elde edemeyeceği prensibine dayanan bir cumhuriyete dönüştü.

Böylelikle ilk defa güçler ayrılığı ilkesi bulunmuş oldu. 21.yüzyılda biz aynı hukuki sistemi kullanırız.

Ancak dört buçuk yüzyıl sonra bu prensipler tehlike altına girmişti.

Julius Caesar'ın konsülde güçlü bir pozisyona gelişi dramatik olmuştu. Yıllardır süre gelen askeri zaferler kendisini Roma'daki en zengin adam yapmıştı.

Rakibi Büyük Pompey'i acı bir iç savaşta yenmesinden sonra gücü önlenilemez derecede doruklarına çıkmıştı.

Zaferleri ve girişimleri, örneğin fakirlere toprak dağıtma, kendisini toplumun gözdesi yapmış ve bir çok senatör kendisini desteklemek amacıyla kendi aralarında rekabete girişmişti.

Onun adına heykeller yapıldı, tapınaklar adandı, ve koca bir aya kendisinin ismi verildi.

Bugün July olarak halen kullanılır.

Daha önemlisi, kendisine savaş zamanı geçici olarak olağanüstü haklar tanıyan diktatör unvanı Caesar adına sınırsız olarak uzatılmıştı. Bunların hepsi yüzyıllar önce atalarının uğruna savaştığı ve kaldırdığı saltanatın geri getirilme ihtimalinden korkan senatörler için çok fazlaydı.

Kendilerine Gaius Cassius Longinus ve Brutus önderliğinde liberaller diyen bir grup senatör gizlice Caesar'ın suikasti için plan yapmaya başlamıştı. Bu gruba katılmak Brutus için kolay olmamıştı.

Küçük bir hatırlatma yapmak istiyorum: Brutus İç Savaşta Pompey'in tarafını tutmasına rağmen Caesar onun canını bağışlamakla kalmamış, onu baş danışmanı yapmıştı.

Brutus kendisine oğlu gibi davranan bir adama karşı suikast düzenlemekte ikileme düşmüştü.

Ancak Cassius'un ısrarları ve Brutus'un Caesar ile ilgili korkuları onu buna mecbur bırakmıştı. Ve bekledikleri gün; 15 Mart gelir. Caesar bir sonraki askeri planını senatoya açıklarken 60 liberal etrafında toplanır.

Caesar ne olduğuna anlamadan altmış senatör bıçaklarını çıkarır ve her biri sırasıyla onu her yerden bıçaklar.

Hikayenin devamında Caesar şiddetle dayanmaya çalışır; ta ki Brutus'u görene kadar. Ve sonrasında meşhur sözleri dile getirir:

Sende mi Brutus?

Aslında bu söz Shakespere tarafından kullanılmıştır. Gerçekte Caesar'ın ne söylediğini bilmiyoruz; bazı kaynaklar hiçbir şey söylemediğini, bazıları ise "Sen de mi, çocuğum?" dediğini anlatır. Ama her kaynakta şu bir gerçektir: Caesar suikastçilerin arasında Brutus'u gördükten sonra yüzünü kapatır ve mücadele etmekten vazgeçer.

Maalesef ki Brutus ve diğer liberaller Caesar'ın popüleritesini hafife almışlardı; halktan bir sürü kişi onu etkili bir lider olduğunu görmekteydiler ve senatonun yozlaşmış bir kurum olduğu düşünülüyordu.

Sonuç olarak liberaller Roma'dan sürgün edilmiş ve Roma önceleri her ayda değişen diktatörlerin, sonrasında bir imparatorluğa dönüşmüştü. Bu bir sürü iç savaşa ve kargaşaya neden oldu.