Şiir Yazmak Hiç Bu Kadar Kolay Olmamıştı

Şiir yazmak güzel bir his benim düşüncemde. Hayatın insana sunduğu iyi kötü anıları , hayallerini kağıda dökmek.

Ben hiç başka şiirlerden zevk almadım , içimde fazlası vardı. Çoğu insan için imkansız sözler , içimde sönük kalıyordu. Kafes gibiydi içim , hapsolmuş bir kuşu serbest bırakmadan , başka kuşların sesinden huzur duyamazdım.

Bu hissin farkına vardım ve döküldü dudaklarımdan ;

"İmkansız bir histi yaşadıklarım,

Kalemim zaman yolcusu gibi ,

Gelecekten geçmişe bir çizgi ile başladı,

İki satır ertesi , intiharın en dibi."

Evet oldu gibi fakat daha iyisi neden olmasın. Kaleme kusursuzca dokunuşum , yazdıklarıma boyun bükmeli. Eksik olan şey neydi ? İçin için ağlayan bir ses mi ? Yoksa hayallari için kapanmış göz bebekleri ? Hayır eksik olan terkedilmiş bir yalnızlık , el uzatılmayan bir yalnızlık. Diğer çocukların eğlenirken oyuna çağrılmayan küçük yaşta bir yalnızlık.

Ne geçiyor içinden o çocuğun , nasıl bir yalnızlıktır. Bu tarifi olmayan bir duygu gibi vede şiirlerle anlatılmalı.

Bu duygunun sahibi gibi hissediyorum kendimi , ve sunuldu sayfalara;

"Yalnızlığın hissini , yaşadığım her anda,

Korka oldu yüreğim , bu anlamsız bedende,

Sabahı saran , mahzun gece gibi,

Vermediler huzuru , yaş dinmedi gözde."

Benim için şiir bu ; Gecenin sabahı örtüşü , Sabahın gece gülümsemesi gibi. Nasıl başladığını bilmiyorum fakat bittiğini iki satır ile anlatabilirim ;

"Vakit gelse bitiriverse bu sızım ,
Niyetimin elçisi belki şu iki yazım,
Sizde yansımam belki de bir şair,
Bende ne şiir kaldı ne düz yazı ,
Geçmişe dair."

İşte , Şiir yazmak hiç bu kadar kolay olmamıştır. Bu kadar tarifsiz bir duygu ile daha ne yapılabilirdi ki. En azından benim içimden anca bu kadar gelebiliyor.

"OKUDUĞUNUZ İÇİN SİZLERE TEŞEKKÜR EDERİM."