Aşk ve Güven Üzerine

Kimi fazla ilgisizlikten yakınır, kimisi de fazla ilgiden sıkılır. Insan insanı genelde tutturmakta beceriksizdir. Tam anlamıyla kafa dengini bulmak, senin aradigina odaklanamiyor olmandan kaynaklanmıyor mu biraz da? Bir de aşık olur ki adeta foseptik çukuruna benzer bu. İçine birkez düştün mü boğulur gidersin. Yalnız bir süreliğine olur bu, an gelir akıntı çıkışında bulursun kendini.

Üç günlük beraberliğin ertesinde bunların olması doğaldır gayet. Insanlar ne ararlar birbirlerinde? Bir insan güzel bir bedene aşık olduğunda, aşık olunanin kendisine asla cevap vermeyecegini nasıl anlayamıyor? Bir de soruyorsun, neden karşılığı yok bu sevginin, diye? Çünkü sen onun bedenine kaptirmissin kendini. Senin karşılık diye beklediğin, onun da senin bedenini arzulamasi değil midir? Sonra sanki yaptığın şeyin farkında degilmissin gibi cinsel organını değil de kalbini gerekçe gösterirsin.

Çağımızın sevgililigi biraz da görücü usulü sevgiye benziyor. Ortak arkadaş ya da en azından ortak arzular iki insanı mutlu etmeye yeter mi zannediyorsun? Evlilik de tıpkı dostluklar gibi gerisinde uzun vadeli paylasimlarla mümkün oluyor maalesef. İki kafanın da karsisindakini iyice tanıyıp köprüyü geçmesiyle beraber, daha önce hiç gezinmedigi sularda kendini "güven" akıntısına bırakmaktan başkaca yolu yok. Birbirlerinin sınırlarını aşıp bir iltimaldir ki ölümsüz aşklar yaratabilirler hala. Ama aşkın sadece çürüyen bedenlerle algılanması bunu daha da içinden çıkılmaz bir soruna sürüklemekte.

Günay Aktürk