Genç Werther'in Acıları

Kendimi bir ummanın ortasında hissediyorum.Kimi zaman bir 18.yüzyıl soylusu kadar asil kimi zaman da modern çağların buhranlı gençlerinden hissediyorum;ama nihayetinde gencim.

Delidolu gönlüm zamane zevklerinden ve hayatın keşmekeşinden uzakta sevda arayışında. İspanya'da, Roma'da veya Paris'te Kozet'lerin varlığına, sevgiye muhtaç genç yüreklerin olduğuna inancım var.

Ben gittikçe derine,daha derine gömülüyorum. Hayallerim beni gerçeklerden alıkoyuyor ve kendi sırça köşkümde yaşama arzum gittikçe alevleniyor.

Yazıyorum, yazıyorum ve daha çok yazıyorum. Tüy kalemlerim, parşömenlerim olmasa da ben krallık çağının son demlerinden kalma ateşli gençlik pınarının belki de son tutkulu damlalarındanım. Düşünü kurduğum saraylar,şatolar,prens ve prensesleri etrafımda göremiyorum.

Her bir varlık yaşam kavgasında ve ve hayalperest olanlarını seçemiyorum.Tekdüze hayatlar ve sağlık sorunlarıyla cebelleşen yaşlı kesim var benim ülkemde. İşsizlik, taciz, kurnazlık ve nice suçların sahne olduğu bir yerdeyim. Ah hayır gerçeklikten hiç hazzetmiyorum.

İnsanlar tüm hayatlarını para kazanmakla harcıyorlar,ne tuhaf! Böylesi şartlarda ne felsefe yapılabilir ne de usta sanatçılar adını dünyaya yayabilir. Napoleon iyi söylemiş olsa gerek " Para para para"

Evet Avrupa'ya seyahat etmem gerekecek sanırım. Güzel yerler keşfedecek ve ilham perileri beni sardıkça şiire dökeceğim ruhumu. Fakat o da ne? Ben bir insanım ve bir eşe dosta ihtiyacım var, pek tabii!

Duygularımı, serzenişlerimi, fikirlerimi sözlerimi paylaşabileceğim biri ve sanırım bu bir kadın olmalı. Hayır cinsellikten bahsetmiyorum ben sadece şiir ruhlu bir varlıktan söz ediyorum. Umarım beni anlamışsınızdır😉