"İhtimaller Her Zaman Gökten İnmez, bazen cesur olup İhtimaller Üretmek gerekir…" Çareler İhtimallerden mi Doğar?

KızlarSoruyor'daki bu Bence yazımda, bir zamanlar kaleme almayı çok sevdiğim kıssadan hisse tarzındaki özgün hikaye ve denemelerimden birini sizlerle paylaşmak istedim.

İhtimalin Bedeli
Düşman eline esir düşmüş binlerce kişi arasında, biri yaşlı ve kurnaz, diğeri genç ve atik iki adam vardı.

Esirlerin üzerlerinde ince bicama kıyafetler, çamurlu yara bere içinde yalın ayaklarında hiçbir şey yoktu.

Açlık, soğuk, hastalık, umutsuzluk ve kurtuluşun tek adı ölüm... Her gün aralarından birçok esir, bu yaşam koşullarına dayanamayıp hayatını yitiriyordu.

Sadece düşmanın işine yarayan işlerde çalışan esirler, diğerlerine göre biraz daha iyi şartlarda yaşıyorlardı.

Esir çalışma kamplarına gönderilenlerden ise ne bir ses ne bir haber gelirdi. Sağ mıydılar, yaşıyorlar mıydı, kimse kesin olarak bilmiyordu ancak...

Her gün içlerinden çalışma kampına yeni esirlerin götürülmesi, akıllarda ki soruların cevabını verir gibiydi...

Bir akşam, kampın en sessiz saatinde yaşlı adam gence yaklaşıp kulağına fısılda dı.
— Buradan kaçmak için bir plan yaptım, ama tek başıma başaramam.

Genç, duyduğu bu sözleri komik bulan bir tepki ile gülümseyerek yorgun gözlerini yavaşça açıp yüzünü yaşlı adama döndü.
— Kaçmak mı? burdan sıçanları bile fark edip vuruyorlar bizi anın da fark ederler... Sen ne kadar zamandır bu esr kampındasın daha önce buradan kaçıp kurtulan olmuş mu?

Yaşlı adam gülümsedi.
— Hayatın rahat olduğu zamanlarda kimse ne kadar yaşayacağını düşünmez. Ama ölüm yaklaşınca, bir nefes bile hazine olur ya da kurtuluş. Burada ölmeyi beklemek benim için esir olmaktan daha beter. Ben bu yaşa korkularıma rağmen yaşmayı deneyerek geldim.

Genç sustu.
— Çalışma kampına gidip çalışarak hayatta kalmak belki imkânsız gibi görünebilir ama… içimden bir ses bana "yaşama ihtimalin varsa yaşarsın" diyor. Belki de orada yaşama şansımın burada kaçmaktan fazla olabailir...

Yaşlı başını salladı:
— Eğer hepimiz o sesi dinlemiş olsaydık, şimdi hiç birimiz savaşmıyor olur ve hiç birimiz de burada esir olarak tutulmazdık.

Genç dikleşti...
— Ben korkak değilim! Savaştan kaçtığım için esir düşmedim...
— İşte sorun da bu, dedi yaşlı adam. Mesele kaçmayı korkaklık sayman kadar, yaşamayı cesaret gerektiren bir durum olarak görmemen, şayet böyle düşünseydin, belki şimdi bizleri buradan kurtarmaya çalışan kendi hayatını feda eden asker arasında olurdun.

O gece uzun süre konuşmadılar. Rüzgarın soğuk ıslığı yattıkları barakanın her yerinden içeri doluyordu. Yaşlı adam gözlerini kapadı, alçak bir sesle fısıldadı...
— İhtimaller her zaman gökten inmez evlat, bazen onları senin cesur olup üretmen gerekir.

Ertesi gün yaşlı adam esir kampında ki bir düşman subayı ile konuşuyordu.

Yaşlı adam o düşman subayı ile gizli bir anlaşma yapmış.

Yaşlı adam ve subay birlikte gelip genç adama...
“Eğer üç gün içinde bana o altın ve değerli eşyalar getirmezsen... bu ihtyarı hayatında hiç duymadığı acılar ile öldüreceğim eğer sende dönmezse, seni de bulup ondan daha beter bir şekilde öldürüm. Eğer değerli eşyaları alıp geri gelirsen sizleri burada hayatta kalmanız savaşın bitmesini görecek kadar daha rahat yaşamanız için yardımcı olacağım" dedi.

Böylece genç adama kamptan gizlice güvenli bir kaçış yolu açıldı.

Genç adamın, tek bir fırsatı vardı. Buz gibi bir gece, üzerinde düşman kıyafetleri kamptan çıktı... Gözlerindeki sevinç özgür olmak ve hayatta kalmak değil di, yaşlı adamın kendi hayatı pahasını bu yalanı neden söylediği idi sonra Genç adam şu sözü hatırla dı..
“İhtimaller her zaman gökten inmez evalat.”

Yıllar geçti. O genç, savaş bitince ordudan ayrılmadı. Akıllı, cesur askerler yetiştirdi. Her zaman onlara şunu söyledi:
“Hayatta kalmak bir şans değil, bir karardır.”

Bir gün genç askerlerden biri sordu:
— Komutanım, o kaçıştan sonra kampı bir daha gördünüz mü?

Komutan gülümsedi:
— Evet. Ama elimde altınla değil, bir orduyla döndüm. Esirleri kurtardık. O yaşlı da hâlâ hayattaydı.

Askerlerin gözleri doldu. Komutan uzaklara bakarken sessizce ekledi:
— O bana kaçmayı değil, yaşamayı öğretti. Çünkü bazen yaşamak, kurtuluşu beklemek değil, kurtuluşun kendisi olmayı seçmektir.