Hislere Tercüman, En Hüzünlü Ayrılıklara Gebe Olan Ay: Eylül

İşte karşımızda "Hazan Mevsimi"nin ilk günleri... Birçok yazarımıza ve şairimize hasret, ayrılık, hüzün adına eserler yazdırmış Eylül ayının ilk günleri... Herkesi bunaltan, terleten o çöl sıcakları şimdi yerini yavaş yavaş hafif hafif esen hüzün rüzgarlarına bırakıyor. Öyle bir rüzgar ki dallardan alıp götürüyor sarı renk tonlarını birer birer peşi sıra.

“Eylülde aşk, eylülde acı, eylülde yalnızlık zordur,
Eylülde her şey zordur, ben eylülü onun için severim…”

Umutsuz ve yasaklı bir roman: Eylül

Edebiyat tarihimizin ilk psikoloji romanı olan "Eylül", Necip ve Suat'ın yasak, imkansız ve meşakkatli aşk serüvenini konu almaktadır. Bahse konu olan aşk ile eylül ayını muazzam bir betimleme ile kaleme alan yazar, harikalar yaratır.

Necip ve Suat... İki Aşık... Bir Aşk... İmkansız... Yasak!

Süreyya ile Suat bir yalıya taşınır. Süreyya'nın akrabası (arkadaşı) olan Necip sık sık aileyi ziyaret eder. Gel zaman git zaman Necip ile Suat birbirlerine aşık olurlar. Süreyya sık sık iş için evinden uzaklaşırken, Necip ile Suat da daha çok yalnız kalmaktadır. Dedikodular çıkar, Süreyya inanmaz, Necip hastalanır, iyileşir derken... Yalıda büyük bir yangın çıkar Eylül ayında. Evde Suat kalmıştır... Süreyya giremez ama Necip gözünü kırpmadan dalar alevlere, peki ya sonra?

Oğlum, O senin yengen yengen!

Bir ah ile bir kadın gider: Eylül

Kadın gider ve bunun şiir olduğu söylenir
Kadın gider ve bir şair doğar bundan
(Ben hangi kadından şair olduğumu bilirim)
Yazın bittiği her yerde söylenirse
Kadının gittiği de her yerde söylenir
Kadın gittiği her yerde şiir diye söylenir:
Kadının gittiği yazın bittiğidir, her yerde
Yaz biter kadın giderse, bunun sonu şiirdir,
Yazın sonu şiirdir, şiirdir aşkın sonu…
Şehir her semtiyle yazın peşine düşse
Yaz uzar bundan ve aşklar da nasiplenir,
Yazın peşinde şehir, kadının peşinde şiir
Eylülün semtine kadar böyle gidilir
Bir gecede gittimdi hazirandan eylüle
Eylül yazdan terkedilmişti, şiirse haziranda
Kadın tarafından terkedildi o söylenceye:
Bütün oğullar anneyi bir şiire terk eder!
O kadın beni terk ederse şair olurum
Oğul olduğum kadın sakın beni terk etme,
Şiirdir söylenir, yazdır biter, kadındır gider

Bütün kadınlar şiiri bir kadına terk eder!

Haydar Ergülen

Sen yaz ayı aşktan dem vur... Ben Eylül ayı... Hüzünden

Bir eylüldü başlayan içimde
Ağaçlar dökmüştü yapraklarını
Çimenler sararmıştı
Rengi solmuştu tüm çiçeklerin
Gökyüzünü kara bulutlar sarmıştı
Katar gidiyordu kuşlar uzaklara
Deli deli esiyordu rüzgar
Dağılmıştı yazdan kalan ne varsa
Yaşanmamış bir mevsim gibiydi bahar…

Ümit Yaşar Oğuzcan

Hüznün Ayı : Eylüldü

Eylüldü
Dalından kopan yaprakların
Sararan yanlarına yazdım adını
Sahte bir gülüşten ibarettin oysa
Ve hiç bilmedin ellerimin soğuğunu…

Eylüldü
Di ‘li geçmiş bir zamandı yaşadığımız
Adımlarımızın kısalığı bundandı
Bundandı gözlerimin durgunluğu
Sarı sıcak cümlelerde sözün kadar yalan
Ellerin kadar ıssız
Sen kadar zamansız molalar veriyordum
Ve çocuksu bir bencillikti hüznümüz

Eylüldü
İzlerini çizdiği zaman ansızın gidişin
Şimdi yoktu bir anlamı suskunluğun
Çırılçıplak kalakaldım sessizliğin orta yerinde
Sonra sesime yankı vermeyen uçurumlar kıyısında yürüdüm bir zaman
En çok sesini aradım
Gözlerinse asılı bıraktığın yerdeydiler hâlâ
Gözlerini sildi zaman

Dedim ya… Eylüldü.
Savruluşu bundandı kimsesizliğimin…

Cemal Süreya

Devamı Gelecek..

#süperbenn