Buhranlı Bir Dönemden Sonra Kitaplarla Yakaladığım Özgürlük!

Ben aslında size yaşadığım buhranlı bir dönemden sonra kitaplardan sonra nasıl özgür kaldığımı anlatacağım.

Kitaplar, pencerenin buğulanmamış yanını gösterir.

Biliyorsunuz kimi zaman insan olduğumuz için buhrana düşeriz ve bu süreçte gerek ilaç olsun gerek arkadaş olsun gerekte ailemiz olsun ne kadar destekçi olurlarsa olsunlar iyileşme sürecimize etki etmez. Ama bizi yani düşüncelerimizi prangalardan kurtaran kitaplar var iyi ki de varlar.

Her bir kelimesi yakut kadar değerli, bıçak kadar keskindir.

Hani bazı şeyler vardır ya sizin ruhunuzu daraltan bilinen bir söz vardır "kelimeler kifayetsiz kalır. " evet, bu söz çok doğru ama bazı kitaplarda o kadar kelimelerle oynar ki bu sözü yalanlar nitelikte. Çünkü öyle bir kelime cambazlığı yapmıştır ki tam da sizin ruhunuzu temsil eden sözleri mevcuttur.

Güzin abla kadar öğüt verici, bilim insanı kadar bilgilendirici bir arkadaşımızıdır aslında.

Evet yanlış okumadınız, bir kitap bunları size verebilir. Nitekim bana bunları verdi. Misal benim hayata bakış açımı değiştiren kitaplar mevcuttur. Liseden beri kitap okuyamamıştım. Tek okuduğum kitaplar ders kitaplarıydı ve onlarda bana bir çok şey kattı. Ama son iki yıldır aşık olduğum kitaplar mevcut. Ama en en enlerimin üstünde geçen yıl ki aşık olduğum kitap Satranc Stefan Zweig, bu yıl yani on beşten fazla kitap okudum tabi ders çalışmanın yanı sıra favorim Ak Zambaklar Ülkesinde Grigory Petrov. Bu iki kitap resmen farkındalık kattı bana.

Kitaplar insanları, insanlar ülkeleri değiştirir.

Hayatta imkansızlıkların aslında beyinde başladığını öğrendim bilmeme rağmen bunu öğrendim. İçselleştirdim, kitaplar aracılığıyla.

Doğaya, hayata, insanlara farklı bakmayı öğretti, kitaplar.

Yanlış değil. Evreni, insanları hayata farklı bakmayı öğrendim. Bağnazlık gibi kötü alışkanlığımı terk ettim. Nefret değil, sevmeyi öğrendim.

Duygularımı dile getirmek için simgesel konuşmayı öğretti, kitaplar.

Simgesel konuşma? Bu da nedir diye soranlara cevabım ise şu; harflerle konuşma derim kısaca. Evet günlük tutuyorum ve içimdeki acıyı, sevinci, hüznü vs duyguları yazmayı öğrendim.

Kahveyi ayrı bir sevmeyi öğrendim.

Kahve ile ayrı bir geçmişim var ama kitapla bunu tamamen özdeşleştirdim. :)

En çok da kışın battaniyeme sarılıp, çay veya kahvemi alıp kitap okumayı seviyorum.

Umarım bu Bencemde sıkılmadınız ve size kitaplı musmutlu günler dilerim.