Dilini Kaybetmenin Benliğini Kaybetmek Olduğu Gerçeğini İdrak Edelim

Yerinde bir uyarı olmuş fakat insanların bunu umursayacağına dair pek umudum yok.

Yıllardır Türkçe öğretmenlerinin dilinde bir laf vardır, dil erozyonu diye. 2000'li yılların başında insanların İngilizce kelimelerin yerli yersiz kullanımına karşı büyük bir tepkisi vardı. Öğrencilere her zaman bu konu hakkında uyarıda bulunurlardı.

Zaman içersinde İngilizce gitti yerine Arapça geldi, tarih sağ olsun pek aşina olduğumuz bir dil lakin kök anlayışı çok farklı olduğu için bu sefer tınısı benzer, anlamları tamamen farklı olan kelimeler mecliste dahi kullanılmaya başlandı. Kimseyi umursamadan oldukça anlamsız cümleler kurar hale geldik.

Bu sırada garip bir Plaza Türkçesi ortaya çıktı; kullanmamak elde değil, insanlar her ne kadar yüksek eğitim almış olsa bile deadline'a kadar meeting set etmenin Türkçesini bir türlü söyleyemiyordu, söyleyen birisi olunca da suratına anlamsız bakışlar yöneliyordu.

Her neyse, Türkçe gerçekten zengin bir dil. Biz burada aman o kelime Arapça bu kelime Farsça kökenli diye düşünsek bile Türki cumhuriyetlerde Türkçe kökenli kelimeler kullanılmakta. Çince, Rusça, Arapça gibi dillerden kelime alış verişi yapılsa bile özellikle yaşlı kesim çoğu kelimenin Türkçesini bilir ve kullanır.

Fakat şöyle bir gerçek var, dilimizin bu kadar yozlaşması bariz bir devlet politikası. Bu hali hazırda bulunan iktidarla alakalı değil sadece, Osmanlı döneminden beri farklı dillerden gereksiz bir şekilde etkilenme yaşıyoruz. Atatürk ne kadar dilde sadeleşme için çaba gösterse bile insanlar basit hırsların peşinde, sadece inat için buna karşı gelmeye devam etti hatta ediyor. Bu durum o kadar içimize işlemiş ki böyle bir yazıda bile istemeden aynı problemleri görüyoruz, misal "bla bla" kesinlikle bize ait değil, daha çok "vesaire" kelimesini kullanırız, biraz daha Türkçe olsun istersek de "benzer" kelimesi mevcut.