Artık Kullanılmayan Eşyaların Hüznünü Anlatan Bir Çalışma!

Bir zamanlar onlar da yeniydi, birçok ailenin kullandığı bir eşyaydı. Ne yazık ki eskidiler, artık sokaklara, çöplere atıldılar. İçlerindeki hüznü ve burukluğu yansıtan bir çalışma ile karşınıza yeniden çıkıyorlar. İşte hüzünlü eşyalar.

Mutlu bir ailenin mutlu bir koltuğu olarak gelmişti eve. Onunla ne güzel vakitler geçirdi ev halkı.

Bu öyle bir çalışma olmuş ki, insan ister istemez bir hüzünleniyor. Sanki onlarında canı varmış gibi.

Evin ufak çocuğu her sabah saat 8'de beni açar, çizgi filmini izlerdi. Birlikte güler eğlenirdik.

Her yaz benimle birlikte tatile giderdi, ne çok yer gezdik onunla. Bu şekilde ilişkimizi bitirmesi üzücü oldu.

Ne günlerdi, herkes bizim yanımızda olurdu, birlikte sofrada yemek yerdik, komşular, akrabalar, çocuklar gelir bizimle ilgilenirdi. Şimdi ikimiz de yapayalnız kaldık burada.

Evin hanımı karşıma geçer pembe dizileri keyifle izlerdi, hele maç zamanı evin beyini görmeniz gerek, gol oldukça sarılır beni öperdi.

Acaba yoldan geçen birisi yorulup da yine bana oturmak ister mi ki? Artık kullanılmamak ne acı.

İşte sanat bu arkadaşlar, her şeyin bir canlı olduğunu düşünmek, onları değerli kılmak, onların sizin hayatınızda ne kadar önemli olduğunu bilmek. Birçok anınızı onlarla paylaştınız, bazen ağladınız, bazen güldünüz, kimse yokken yanınızda sadece onlar vardı ve sizi sessizce dinledi.