Yeni Romanımdan Kısa Bir Pasaj

Aklımın çivisi çıkmış olmalı diyorum bazen Ya kışa doğru ya da seneye raflarda yerini alacak.

BOZTEPEDE BEŞ SENE

Ayrılık ve hasret ne ki? Bak nasıl alışıyor gülmeye insan. Bazen kederli bir yüzle ama çoğu zaman ayarsız bir kahkahayla. Karamsar mı düşünüyorsun? Bugün benimle gelmelisin. Bana daha sıcak bakıyorlar çünkü. Hele benim gözlerimle bir kez bak dünyaya, seni de seveceklerdir göreceksin. İnsan olmanın bir ayrıcalığı vardır, mutlu olmanın da! Nedir onlar biliyor musun? Boş ver sen bunları. Bende bilmiyorum. Ancak böyle mutlu olabiliriz. Onlar da böyle yapıyorlar. Hiçbir şey sormuyor ve de sorgulamıyorlar. Yadırgamıyorlar. Bu sebeple de çok mutlular. Yerin dibine girsin böyle mutluluk. Bu yüzden acı çekmiyor mu insanlık.

Hadi biraz da gerçekçi olalım. Umut ver diyorlar bana. Sürekli umut ver diyorlar. Verdim işte. Şimdi mutlu musun? Ama diyelim ki bu sokaklarda savaşlar yaşanıyor. Sokaklarda kan kokusu var. O zaman da gülebilecek misin aynı iştahla? Senin sokağında huzur var diye tüm sokaklar huzurla dolu sanıyorsun. Şu adam tezgâhını açamadı bugün. Ne olacak? Aç çocuklar güler mi hiç? Yanlış! Umut, gülümseyen yüzlerde değil; cesaret dolu yüreklerdedir. Bugün bu sokaklar sakin. Ya yarın? Ya başka topraklarda da çiçekler açıyor mu telaşsız? Korkuyla yaşama sakın! Güleceksen de korkusuz gül. Neden güldüğünü bilmiyor olabilirsin çoğu zaman. Ama gülmeye neden ihtiyacın olduğunu da asla unutmamalısın!

İşte böyle yap. Sürekli kendi kendine konuş. Sakın ola ki kimseler duymasın seni. İyi umut veremiyorsun çünkü. Ne olmuş yani, benim de yaşam şeklim böyle. Kavgacı olun diyorsam kötü mü ediyorum. İnsan kavga ederken de gülebilir pekâlâ. Hem öyle bir güler ki, zıvanadan çıkartır kalleş düşmanı. Çıkarsa çıksın. Benden de selam söyleyin. İçimdeki ses de pipisini gösteriyor. Oh be. Asıl mutluluk bu değilse ne? Sorun çözülmüş bulunuyor. Artık ben de katılabilirim aranıza. Herkes dilediğince gülebilir. Hâlâ bir umut var. Ama umut kavgada seni korkak! Kes sesini ulan umutsuz köpek.

"Sevdanı güneşe benzetirdim. Şimdi anlıyorum gün batımında neden hüzünlndiğimi. Sen yok musun sen... Galiba yoksun..."

|| Günay AKTÜRK ||