Kendimi sevmiyorum, bu sorunu nasıl çözeceğim?

Bulunduğum kalıp benim de "sessizlik". Fakat hiçbir dalyarak beni itip kakmıyor nedense. Bu gösteriş farklılığından mı? Bakış lanetliğinden mi? "Sessizim ama bu demek değil ki eziğim" atmosferini yarattığımdan mı?

Kendini nasıl satarsan o fiyatta alıcı bulursun karşında. Pısırıklığını hissettirirsen, seni ezebileceklerinin farkına varırlar.

Vicdan, insanın en acımasız ve lanet içgüdüsüdür. Haklı olsan bile sızlar durur piç. Bu insanlığımıza kazınmış bir zayıflıktır. Haklı olduğunu bile bile vicdanına yenik düşmen aptallıktır. Başkaları için iyimser olman seni küçültür, farkında degilsin. Başkalarını düşündüğün vakit kendini kaybedersin. Onların sahte numaraları için iyilik meleği olman olabileceklerinin en gülüncü. Çünkü bu insan evladı kendisini pazarlamayı ve acındırmayı çok iyi becerir.

Vicdanının sesine kulak asıp hareket edersen, güçsüzleşir, en ufak bir duygu sömürüsünde güme gidersin.

Sana, seni kendinden daha iyi olduğunu söyleyebilecek başka kimse bulunmaz. Sana diğerleri kendine biçtiğin değerin daha fazlasını gösteremez. Seni kimse kendinin değersiz olduğunu senden daha iyi kanıtlayamaz. Seni kimse kendini gölgede bırakmaktan fazla gölgede bırakamaz.

Ne yaparsan yap, kendinde başlar her şey. Ne olduysan, kendi oluşumundur. Ne düşünüyorsan, kendi bataklığın/geleceğindir.

Kendini diğerlerinin sana baktığı gözle görmeye devam edersen göremezsin. Çünkü tek eksik olan ve yapman gereken, onların senin kendi gözünden sana bakmalarını sağlayabilmendir.

İnsanın kandırabileceği en budala kişi, kendisidir.

fotoğraf çekilirken gülümse. gülümseyen her insan güzeldir. duygusal olduğun için herkesin senle dalga geçtiğini düşünüyor olabilir misin? insan yabancıya değil, dostuna takılır. sen de karşılık ver, ona takıl, eğlenin gitsin. bunu yapamıyorum diyorsan da, açık açık bunu kibarca söylemende bir sakınca yok, insanlar seni öyle tanır, öyle davranırlar. bu ayıp da değil, herkesin kişiliğinde bazı özellikleri farklı.