Artık ağlayamıyorum bile, duygusuz birisi oldum?

Birazcık içimi dökmek için yazıyorum aslında. Çocukluğumdan beri neyi hayal ettiysem neyi çok isteyip onun için uğraştıysam olmadı. Hiçbir zaman olmuyor. Asla olumsuz düşünmüyorum, gerçekleşeceğine çok inanıyorum ama sanki ben ne kadar istersem istediğim şey benden aynı oranda uzaklaşıyor. Artık hayal kurmuyorum ve duygusuz biri oldum. Hiçbirşeye heyecanlanmıyorum. Böyle hayatın anlamı var mı. Resmen hayat beni duygusuz olmaya zorluyor her konuda hevesim kursağımda kalıyor. Bu her konuda geçerli okul, iş, arkadaşlık. Aşk konusu zaten çok kötü, kimi sevdiysem beni seviyor gibi yapıp başkasını sevdi. Ben artık napacağımı bilmiyorum. İnanın eskiden olsa oturup ağlardım. Şimdi zorluyorum ağlayıp rahatlayabilmek için olmuyor. Elimdekilere sahip olduklarıma her zaman şükrediyorum ama bu şekilde böyle nereye kadar. Ne yapmalıyım gerçekten bilmiyorum