Yerine göre zariflik , yerine göre zayıflıktır. Haklı olup diş göstereceğin bir konuda duygusal davranırsan veya işine duygularını karıştırıp profesyonellikten uzaklaşırsn zayıflık hatta zafiyet göstermiş olursun bu özelliğide sana karşı kullanan çok olur. Ama duygusal insanda empati yoğunluğu vardır , ruhu zariftir , höt zöte gelemez. Birde aklını kullanıp duygusallığı yerinde kullandımı o kişi tadından yenmez 😁
Bilimsel olarak duygusallık insanın kendini güçlüklere karşı savunma mekanizmasıdır, ağlayan insan vücudunu yeniler ve daha güçlü bir şekilde yeniden doğar. Duygusal olmayı kötü birşey olarak görmemek lazım, zayıflıksa zayıflık, sonuçta insanlar aciz'dir kabul etmemiz lazım.
Aslında, yerine göre. Ben, yengeç burcuyum. Burcumun ve karakterimin bana verdiği özellik sayesinde çok duygusal bir insanım. Duygusal insanlar, daha merhametli, daha kırılgan, daha yardımseverdir. Bu özellikleri, çok güzel olsa da; olur olmaz yerde hüngür hüngür ağlaması da kaçınılmaz oluyor. :/
Peki erkekler aynı durumdan muzdarip olsa ağlamak dışında,, Erkekte ozaman sinirlenir strese girer haykırır ağlamak yerine, Bu erkeği zayıf mı kılar sence
Duygusallık zayıflık değildir asla Ha şu da var; Günümüz insanları asarımcı keserimci ve benim sözümün üstüne söz olmaz ben en üstünüm laf yapamaz kimse bana diye yaşıyor ve yetiştiriyor. Bu durumda duygusal bir insanın yaşam tarzı ve olaya bakış açısı baskaları tarafından zayıflıkla karşılanabilir.
Duygusallık zayıflık değildir asla Ha şu da var; Günümüz insanları asarımcı keserimci ve benim sözümün üstüne söz olmaz ben en üstünüm laf yapamaz kimse bana diye yaşıyor ve yetiştiriyor. Bu durumda duygusal bir insanın yaşam tarzı ve olaya bakış açısı baskaları tarafından zayıflıkla karşılanabilir.
Aşırı duygusal insanlar çekingen olur gözlemlerime bakarsam ve çekingenler insan içine çok çıkıp en doğal halleriyle sohbet edip gülüp eğlenemezler yalnızca en yakınlarının yanında yapabilirler bunu. Ve topluluk içinde sessiz sessiz oturan kendi kafasının içinde yaşayan duygularını bastıramayan birisi her zaman dışardan zayıf görünür. Belki duygusallık zayıflık değildir ama duygusallığın getirdiği şeyler zayıf olmanıza yol açar.
eğer duyguların yanlış kararlar almana sebebp oluyorsa mantıklı düşüncelerini bastıtırıyorsa kontrolleri senin elinden alıyorsa o zaman zayıflıktır ama diğer şartlarda insanı insan yapan en önemli semptomdur
Kesinlikle zayıflık tır ve duygusal insanlar her zaman kullanılmaya mahkum dur ve herzaman dusgusal merhametli ve herkesi mutlu etmeye çalışan insanlar herzaman kullanılır ve her zaman kendinden hariç herkesi mutlu eder ve bunu her seferinde fark eder ama. her seferinde aynı şeyi yapmaktan bir an bile tereddüt etmezler kendimde öyleyim ama çözümü Yok gerçekten de 😔😔
Vicdanlı merhametli empati kuran anlayşılı insanlar duygusaldır kesinlinke zayıflık değildir ama en çok üzülen hep onlar kendinden çok başkalarını düşündükleri için
Duygusal miyim bazi konularda cok ama cok... bu bir zayiflik mi... eskiden oyle dusunurdum ama olmasi gereken bir sey... gayet insanca... duygusal olmayanlar utansin
Zariflikte, zayıflıkta değildir. Duygusal insanlar inanılanın aksine diğerlerinden daha güçlüdür.. Daha merhametli ve vicdanlıdır.. Zerafet bambaşka bir mevzu :)
Kalbinde vicdan, merhamet aklında ise empati bulundurmayan insan duygusal olamaz. Katı yürekli bir adam olmaktansa inzivaya çekilip ağlayan bir erkek olmayı yeğlerim
Genelde zayıflık olarak bakılsa da bence duygusal insanlar daha güçlü oluyor. Ben duygusal değilim ama ne biliyim bence zariflikte değildir güçlülüktür...
Yav bir kere empati ile sempatiyi birbirine karıştırıyor bu millet.
Empati sadece karşı tarafın duygu durumunu anlayabilmeye deniyor. Merhametle, veya karşı tarafı anlamakla, hele hele ona herhangi bir tepki vermekle alakası yok.
Sempati denen şey o, birinin sorunları ve duygu durumuna kayıtsız kalamama, hemen derdiyle dertlenme falan sempati oluyor.
Hatta ingilizler her mızmızlananın yardımına koşan, herkesin derdine düşen tiplere 'symphatetic' derler bu yüzden.
Bak mesela duygusal bir tepki 'Benim görüşüm bu yönde'
Halbu ki William Clifford der ki, insan temellendiremediği ve rasyonel olarak altını tastamam dolduramadığı görüş ve düşünceyi terketmekle mükelleftir. Aksi yozluk ve mental ahlaksızlığa girer.
Diyelim bir çocuğun var, abuk subuk davranıp şımarıklığın suyunu çıkarıyor, duygusal davranıp hiçbir müdahalede bulunmaz 'Ay o benim bir tanecik kızım' falan moduna girersen zariflik mi etmiş olursun? Yoksa aklı bir karış havada, ayran budalası bir gerizekalının yetişmesine katkıda bulunmuş mu olursun.
Şimdi diyeceksin ki 'Ama o da abartı, ben kesinkes duygusallık demiyorum'
Ama bu durumda ben de derim ki duygusallığı terkedip rasyonel bir çizgi çektiğinde ancak bunun önünü almış olursun. Yani başka bir tavra girmiş olarak duygusallığın yol açtığı zaafiyeti ortadan kaldırırsın.
Bence duygusallık bir güç gösterisi duygularını yoğun şekilde hissedip yansıtmak ne zamandan beri bir zayıflık veya zayıflık olabilicek kadar kötü mü duygular
Her insan kendinden örnekler vererek hayata bakar, normalde duygusallık zarifliktir ancak belirten kişi için hemen zayıflık olarak görülüyor, bu sebeple artık bu özelliğimi ezdim bitirdim.
duygusallık duruma göre değişir. Mesela ailenizden birini kaybettiniz bu durum zayıflık değildir çünkü herkes ailesinden birini kaybedince aynı acıyı yaşar. Ama birisi size en ufak birşey dediğinde eğer duygusallaşıyorsanız işte bu zayıflıktır.
Duygusallık insana zariflik katar ama zayıflıktır (kişi çok dayanıklı, güçlü, mücadeleci olur) ama insanlara kendini üzdürdüğü için buna engek olamadığı için zayıflıktır
En İyi Cevaplar