İnsanı yıpratıp tanınmayacak hale getirip “sen çok değiştin” diyenler olmasaydı güçlü olur muyduk bu kadar?

Şimdilerde yaşayarak, görerek, insanlığıma insanlık katan her değerimi sorgulayarak yaşadığım ve bir türlü geriye saramadığım gümlerimi yaşıyorum...
Demem o ki, yaşarken kötüleşiyorum, ciddileşiyorum ve hissizleşiyorum.
Kendime yabancılaşmama sebep olan kim varsa, söyleyin onlara ‘hakkımı helal etmiyorum!’
... yine de eyvallah ama ben en çok da beni özlüyorum :((
(alıntı)

Olmazdık belki ama kanayan yaralarımız da olmazdı. yani güçlü olmamıza vesile oldular diye de hiç minnet duyasım yok değmezlere...