Zorluklar karşısında nasıl durmaya çalışıyorsunuz?

İbrahim Öğretmen öğrencileriyle birlikte kır gezisine çıkmıştı. Okul ortamının dışında tabiatla iç içe olmak herkese iyi gelmişti. Tüm öğrenciler gönüllerince eğleniyordu. Çok samimi iki arkadaş olan Büşra ve Zeynep birlikte gezerlerken ağaçlardan birinin dalında, küçük bir kozanın varlığını fark ettiler. Her ikisi de ilk kez böyle bir şeyi gördükleri için çok şaşırmış ve heyecanlanmışlardı. Koza ha açıldı ha açılacak gibiydi. Biyoloji dersinden çok başarılı öğrenciler olan Büşra ve Zeynep, bunun bir kelebek kozası olduğunu tahmin ediyorlardı. Böyle bir fırsat bir daha ele geçmez diye düşündüler ve bir kelebeğin dünya yüzü gördüğü ilk dakikalara şahit olmak istediler.
Dakikalar dakikaları kovaladı, hatta saatler geçmeye başladı, ama henüz kelebeğin küçük bedeni o delikten çıkmadı. Kelebeğin dışarı çıkmak için çaba harcamaktan vazgeçmiş olabileceğini düşündüler. Sanki kelebek elinden gelen her şeyi yapmış da, artık yapabileceği bir şey kalmamış gibi geldi onlara. Bu yüzden, kelebeğe yardımcı olmaya karar verdiler: Kozadaki deliği büyük bir titizlikle genişletmeye başladılar. Böylece, bir-iki dakika içinde kelebek kolayca dışarı çıkıverdi. Fakat kelebeğin bedeni kuru ve küçücük, kanatları buruş buruştu.
Büşra ve Zeynep kelebeği merakla izlemeye devam etti; çünkü kanatlarının her an açılıp genişleyeceğini ve narin bedenini taşıyacak kadar güçleneceğini umuyorlardı. Ama bunlardan hiçbiri olmadı. Kelebek, hayatının geri kalanını, kurumuş bir beden ve buruşmuş kanatlarla yerde sürünerek geçirdi. Ne kadar denese de, asla uçamadı.
Büşra ve Zeynep bütün iyi niyetlerine ve yardımseverliklerine rağmen karşılaşmış oldukları bu durumdan dolayı çok üzülmüş ve niçin böyle olduğunu tam olarak anlayamamışlardı.

Asla pes etmeyerek. Vazgeçmek başarısızlığın ilk adımıdır.