Konuşmakta, cümle kurmakta zorluk çekiyorum?

40 yaşımdayım, ömrüm bu sıkıntıyla geçti, halen böyleyim düzeltemedim, düşünsenize ömrününüz boyunca hiç bir tartışmayı kazanamamak, çocuklar bile beni sustura biliyor, en sonunda pes ediyorsunuz, aklınızda oluşan her fikir nasıl olsa yanlışdır diye içinizde tutuyorsunuz, aklınızdan şüphe ediyorsunuz, öz güveniniz kırılıyor, git gide realiteden kopup iç dünyanızda yaşıyorsunuz, herşeyden geri kalıyorsunuz, bunlara bağlı sosyal yaşamdanda geri kalıyorsunuz, insanlar sizde bi tuhaflık olduğunu anlıyorlar ve canım damgası vuruyorlar, kimse tarafında itibar görmüyorsunuz, sendeki bu sıkıntı zincirleme halinde başka sıkıntılara yol açıyor, bu sıkıntıyı aşamazsan hayatında çok zorluklar yaşayacaksın, çok ezileceksin, kimse seni anlamıcak, umarım sen başarırsın ben başaramadım!

,

O bende de oluyor.
kitap okuma alışkanlığı kazanmaya çalışıyorum bu yüzden.
Ama ben sebeplerini biliyorum.
Küçük bir çocukken hiç konuşmama müsaade edilmedi. dinlenilmedim. konusmaya çalıştığım zaman ailem benimle dalga geçti konuşmayı bile beceremiyor bu denildi. toplum içinde de rencide edildim.
haliyle bende içine kapanık nerdeyse konuşmayan bir insan oldum.
Ama toplumdan da kopmadım. kopamazdımda. sürekli okudum tarih olsun bilim olsun , yabancı diziler izledim , belgeseller izledim , kuranı okudum , onunla ilgili başka başka türde kitaplar okudum tefsir gibisinden. spor yaptım 6 yaşımdan bu yaşıma kadar..

Yani , ben kendimi ilerlettiğimi , kötü olmayan bir seviyede olduğumu düşünüyorum. ama kendini ifade edemeyince hiçbirisi farkedilmiyor.
Bir başka sebep,
Bu süre zarfında forumlarda takıldım , sürekli yazı yazıyordum. konuşmaya konuşmaya , artık yazı dili esaslı düşünmeye başladım. en azından ben böyle olduğunu düşünüyorum.
Cümleye başladım mesela , beynim yazı hızına göre çalışıyor. bu yüzden konuşursam , devamını getirene kadar ağırlaşıp düşünmem gerekiyor. veya konudan konuya atlıyorum bir noktada birleştirmek için..
Sonra tam birleştirecekken unutuyorum nerde kaldığımı , nerde bağlayacağımı :D
O kadar konuştuktan sonra neyse boşver deyince çok komik duruma düşüyorum. bu yüzden toplum içinde konuşmuyorum.
Birde şu oluyor. internette birileriyle tanisiyorum. gercekten çok güzel konustugumu , dusuncelerime filan hayran kaldıklarından bahsediyorlar. fakat telefon açınca işler öyle olmuyor :D
Aslında çok eğlenceli , özgüvenli , sıcakkanlı , samimi bir insan iken , dışarda az konuşan , pek gülmeyen , işine bakan birisi oluyorum. neden? Çünkü zamanında bunu atlatmayı çok denedim. konustugum zaman toparlayamayacagimi , veya espri yaparken gulunmeyecegimi biliyorum :D
Çünkü espri yapmanında bir
Usülü var , çok komik bir espri yapıp etrafın kahkahalara boğulmasını sağlayabilirsin , aklında öyle bir espri var yani , ama bu senden beklenmiyor :D

Bekleyip düşünüp yavaş bir şekilde konuşabilirsin. Pratik yapılabilir yalnızken.