Reddedilince erkekler mi daha çok tepki verir kadınlar mı?

Eskiden, reddedilme riskimiz yakın sosyal çevremizle sınırlıydı. Şimdiyse, sosyal medya platformları sayesinde her birimiz yüzlerce, hatta binlerce insana bağlıyız. Paylaştıklarımızın veya mesajlarımızın sosyal medyada bağlantılarımız tarafından görmezden gelinmesi gibi basit bir şey bile reddedilme hissine sebep olabilir.
Bu tür küçük reddedilmelerin yanı sıra, çok daha büyük ve can yakıcı reddedilme tecrübeleri de yaşarız. Eşimiz veya sevgilimiz bizi terk ettiğinde, işten çıkarıldığımızda, arkadaşlarımız tarafından dışlandığımızda veya hayat seçimlerimiz yüzünden ailemiz tarafından reddedilirsek, bizi felç edebilecek kadar büyük acılar hissetmek mümkün.
Yaşadığımız reddedilme hissi büyük veya küçük olsun, her zaman can yakar.
Peki neden? Neden bir arkadaşımızın Facebook' ta paylaştığımız bir fotoğrafı beğenmemesi bile kendimizi bu kadar kötü hissettirebiliyor? Bu kadar basit bir şey neden moralimizi bozup keyfimizi kaçırabiliyor?
Çünkü beynimiz böyle tepki vermeye programlı.
Elbette, reddedilmenin yaşattığı duygusal acı, olayın tek yönü değil. Reddedilmek aynı zamanda özgüvenimize de zarar veriyor, içimizde kin birikmesine yol açıyor ve ait olmakla ilgili dengemizi bozuyor.
Aslında reddedilme acısını kendi kendimize yaşatırız. Bir partner bizi bıraktığında veya çok istediğimiz iş teklifini alamadığımızda kendimizi eleştirmeye başlarız. Kötü yönlerimize odaklanır, kendimizi yetersiz görürüz. Başka bir deyişle, reddedilince özgüvenimiz yara alır, biz de bu yarayı iyice deşeriz. Bu çok sağlıksız olsa bile, özellikle farkında değilsek devam eder ve kendimize zarar veririz.
Reddedilmekle başa çıkmanın çok daha sağlıklı yolları var. Kendi canınızı yakmak yerine, çektiğiniz acıyı dindirip özgüveninizi yeniden inşa etmeye başlayabilirsiniz.