Çocukken Nasıl Biriydiniz?

şarkı söylemeyi çok seven bir çocucuktum ki hala öyleyim bağıra bağıra sesimin incelğine aldırmadan :) saçlarım hep kısa ve kıvır kıvırdı ayna karşısında dans etmeyi kendimi izlemeyi çok severdim arkadaşlarımla oynamayı zaten severdim onu saymıyorum sevmeyen yoktur heralde çünkü çocukken yalnız olmaz çoğu insan,çok sakardım da dedğim dedik gözü kara istediğim olmayınca yaptırana kadar kaşlarımı çatardım ,hatırladıklarım bunlar şuan da böyleym büyüyememek kötü aslında

Ayy ben cok saftim annem birakirdi kalkma.kalkma imkansiz kalkmak :D

Zaten horoz pesindede kosamazdim :(

7 yaşıma kadar fazlasıyla zıpır bir çocukmuşum. sonrasında da içine kapanık, uysal, yalnız bir çocuk oldum.

Sakin,uslu...cok az kisiyle arkadaslik edebilen,zeki ve uyumlu bir cocukmusum söylenenlere göre.

annemin en yaramaz en şımarık hiç söz dinlemeyen sürekli ağlayan gittiği her evde kırıp döken biriymişim

uyuzun tekiydim:)

erkekleri döverdim ama kızlarla oynamayı da sevmezdim:) yine dövdüklerimle konuşmaya çalışırdım:)

Yaramaz , kırıp dökermişim hep annem hala söyler .

A diyorum , bana uyan en mantıklı şık bu .

cıvıl cıvıldım:) duruldum sonra:))

Yaramazligin dibine vuran afacan bir cocuktum-_-

o zamanda karaktersizdim.

Gene bele bi' balaydım...