Hayat yaşamaya, insanlar sevilmeye değer mi?

Eski yaşadığın üzüntülere, acılara bugün gülerek bakıyorsan olay bitmiştir. Bugün zor olan şeye yarın gülersin "bunu mu kafaya takmışım yazık etmişim" dersin. Ama asıl problem şu; önceki acımıza gülüyoruz çünkü bugün daha büyük bir acı var içimizde. Büyümekte böyle bir şey işte. Ortalama insan ömrü 80 yıl ise (diğer aksi durumlar hariç), bu yaşam zorluğu sürekli artacak fakat ölüm anı yine yaşamak isteyecek insan. Yani yaşayın anasını satayım. Koymuşum aşk acısına, sevgilisine, platonik aşkına.. Klasik bir cümle olacak ama bu hayatta en değerli şey insanın kendisi. Canın ne yapmak istiyorsa onu yap.. Zaten o zaman herkesin gözünde en değerli olacaksın.

Hayat yaşamaya değer de insanlar sevilmeye değmiyor, bünyeleri mi alışkın değil ne saçmasapan şeyler yapıp insanı pişman ediyorlar