Her ağlayan güçsüz değildir. Tıpkı her gülenin mutlu olmadığı gibi! Tebessümünüz ve gözyaşlarınız ne kadar gerçekçi?

Gözyaşı dökmemeye yemin etmiştim. Asla ama asla gözümden damla yaş akmayacaktı. Duygularımı bastırmam gerektiğine inandım. Zaten hep yalnız ağladım o zamana dek.
Yalnızlığı ben seçtim. Pişman değilim.
Ama yalnız insanın tebessümü , kimin içini ısıtır ki?
Tebessüm için sebep olması gerek. Benim sebebim yok. Oysa ağlamak için herhangi bir nedene ihtiyaç yoktur. Sırf bu kötü dünyada yaşıyorsun diye ağlayabilirsin.. Herkesin tebessümü samimi olmadığı gibi her ağlayanın gözünden düşen damla da gerçek değil. Evet buna inanıyorum.
Tebessüm etmeyi sevmem. Şu ara içimden öyle bir ağlamak geliyor ki. Bağıra bağıra böyle. Tarifi yok... İnanılmaz bir üzüntü içinde olduğumu düşünüyorum. Ama aklımdaki tek şey, "NEDEN"...
Eğer bu soruya cevap bulabilirsem , ya tam ağlarım. Ya da artık kendimi hayatın anlamsız boşluğuna bırakırım.. Görüşü okuduysan sen karar ver şimdi. Tebessümüm ve ağlamam gerçek mi , değil mi?

Güzel tespit. Bazen gerçekten güldüğümü düşünmüyorum. İçimdeki hüzünün üstünü örtmek için gülüyorum. Bir nevi kamuflaj... Kimsenin beni ağlarken görmesini istemiyorum...