Bende durusezi var ve çok yoruluyorum psikolojik olarak. Benim gibi olanlar var mı?

Empat olmak çok zor, yorucu. Biriyle konuşurken ruhunu, acısını hissedebilmek, nefes alamamak. Kendimi bundan nasıl korurum? İnsanların enerjilerini üstüme topluyorum ama atamıyorum. Sokakta yürürken bile, eğer kendi dünyama odaklanmamışsam, adım başı duygularım değişiyor. bir insana baktığımda kafasında neler döndüğünü hissedebiliyorum. Ben böyle hissediyorum diyorum ve bir süre sonra da öyle olduğu ortaya çıkıyor. Nasıl anlıyorsun gecegözlü diyorlar, bilmiyorum hissediyorum diyorum. Yoğun hissediyorum ama çok yoruluyorum. Bazen midem bulanıyor eğer kişinin acısı çok yoğunsa. Bazen de çok mutlu hissediyorum sebepsiz, kişinin hissinin derinliğine bağlı. İsteyerek yaptığım bir şey değil ama engel olamıyorum da. Bazen hiçbir derdim yokken ağlayasım geliyor, sanki dünyanın en büyük acılarını çekmişim gibi. İnsanların söylediği ya da yaptığı şeylerde samimi olup olmadıklarını hissedebiliyorum. Bazen sokakta hiç tanımadığım insanın acısını hissediyorum ve yardım etmek istiyorum ama tanımıyorum. Elimden bir şey gelmediği için de ayrı üzülüyorum. Umarım anlatabilmişimdir. Bazı insanlar birbirine bakarken sadece göz görür, ben, beyin kalp hepsini hissediyorum, görüyorum. Yanlış anlaşılmasın acısının ne olduğunu bilmiyorum, sadece acı içinde olduğunu hissediyorum. Sizde de var mı? Durugörü, durusezi, duruişit? Empat mısınız?
Bende durusezi var ve çok yoruluyorum psikolojik olarak. Benim gibi olanlar var mı?
Cevapla