Yalnızlık ne zaman canını acıtmaz insanın?

Yanlızlık koskoca bir şehirde bir başına olmakmı yoksa seni seven seninle ilgilenecek bir ailenin olmaması mı bilmiyorum şu Üniversite ye geldim geleli okadar yalnızım ki anlatamam okulu bırakıp eve gitmek istiyorum ama olmuyor gitmekde zor kalmakta ben öğretmen olsam ne olur olmasam ne olur insanlar okadar mutlu ki kendimi uzaylı gibi hissediyorum ben şimdi kalksam gitsem eve kimse demeyecek neden geldin biraz kızar ama beni gene sever ailem birşey demez babam zaten kafasında bana bir hayat çizmiş ona yakın bir ilde ilçede yaşayacağım evlenip bir dükkan açıp orda çalışıp para kazanıp çoluk çocuk derken hayatı geçireceğim ne güzel değil mi keşke herşey istediğimiz gibi olsa burda oda arkadaşım senin ne problemin var anlat açıl bana dedi anlattım yalnızım dedim şöyle böyle ailemden uzak kalamıyorum dedim ben seninle ilgilenirim problemlerini hallederim seni kendi arkadaşlarımla da tanıştırırım dedi iki gün geçmeden geldi benim kendi problemlerim var kendi sıkıntılarım var seninle uğraşamam dedi arkadaş ben senin oyuncağın mıyım kendini iyi hissetmek için benim sakladığım baktırdığım problemleri mi nenden ortaya çıkardın ki dedim sen çok zayıftın o halde senin zaten bu problemlerin bir gün ortaya çıkacaktı dedi ben insanları anlamıyorum herkes mi kendini düşünür 2 senelik arkadaşım ben ameliyat oldum bir geçmiş olsuna gelmedi halbuki aynı yurttayız benim bir üst katımda kalıyor yok böyle bir şey inanamıyorum koskoca şehirde güvenecek kimsem yok babam benim dağımdı sırtımı yasladığım onun yanında güvende hissettiğim dağım olmadan okadar güçsüzüm ki etrafı avcılarla çevrilmiş bir tavşan gibi hadi bu yılı atlattım önümde 1 sene daha var insanlar okadar meşgul dersleri arkadaşları kursları takımları vardı ama ben bir tek akşam 5 de derse gidiyorum dahası yok bir hayatım vardı bilgisayar telefon bütün gün dizi izlerim uyur derse giderdim ama bana bunu yapma dediler artık canım dizi izlemek bile istemiyor kız beni bunalıma sokup gidiyo odadan ben kalıyorum öylece