Babadan dayak yemek nasıl bir duygu?

15 yaşıma kadar günde bir kaç kez dövdü beni de abimi de.Öyle 2 şamar filan değildi.Yerlerde sürüklerdi.Elini saçıma dolar kafamı duvara duvara vururdu.Yere düşürünceye kadar vurur yere düşürünce de ayağının topuğuyla vurmaya devam ederdi.Öyle bir ortamda büyüyen çocuğun psikolojisini hayal bile edemezsin.80 yaşıma da gelsem psikolojim hiç bir zaman normal bir insanınki gibi olmayacak.Keşke annem hiç evlenmeseydi de ben de olmasaydım diyorum.Babamdan nefret ediyorum.O çok bencil ve kötü biri.Çok iyi maaşı olmasına rağmen hayatım boyunca hep yokluk çektim ailemle birlikte.Sadece karnımızı doyururdu.Onun dışında ne harçlık verirdi ne de üstümüze başıma bir şey alırdı.Küçülmüş pantolonlarla ortalıkta gezerdik.Annem bize bir şey almaya kalkışınca annemle de kavga ederdi çıplaklar mı derdi.Bu yüzden sağda solda yiyip içme lüksüne sahip arkadaşlarımla hiç bir zaman dışarı çıkmadım cebimde kuruşum olmadığı için.İşin kötüsü de o adamla hala aynı evdeyim :(