Yaşamak beni çok yoruyor. Hayatımdan nefret ediyorum, ailemden nefret ediyorum, kendimden nefret ediyorum?

Gelip burda bana ailesi olmayan var, evi olmayan var demeyin. Lanet çocukluğumun peşimi bırakmıyor oluşu yetmezmiş gibi her geçen gün üstüne yeni olaylar ekleniyor. Olanlardan kardeşlerim etkilenir, psikolojileri bozulur diye üzülür, uzak tutmaya çalışırken ben kimseye söyleyemediğim bu şeyle boğuşuyorum. Hepsini unuttum sanıyorlar, her gün yeniden yaşıyorum. Ben insanları sevememekten yoruldum, düşüncelerimden yoruldum, ben anlatamamaktan yoruldum. Ağlamaktan yoruldum. Mutlu olmaya çalışmaktan yoruldum. Insanlardan, kendimden. Keşke hiç gelmemiş olsaydım şu dünyaya.
Yaşamak beni çok yoruyor. Hayatımdan nefret ediyorum, ailemden nefret ediyorum, kendimden nefret ediyorum?
Cevapla