İnsanın manevi sorunlarının nedeni kendini bilmediği/tanımadığı için midir sizce? Peki insan nasıl kendini bilir?

Cenâb-ı Hak ibadet için, marifet için yarattığı bu sevgili kuluna kendisini tanımasına yardımcı olacak sıfatlar ve haller takmış. Ve o sevgili kul, sonradan yaratılan o sınırlı kudretine bakarak Halık’ının ezelî ve sonsuz kudretini bir derece bildiği gibi, merhametini, gazabını, şefkatini de ölçü tutarak Halık’ının sıfat ve şuunatını bir derece tefekkür edebiliyor. Ve insan bu haliyle bir fihriste, bir harita gibi Rabb’inin isim, sıfat ve şuunatını gösterebiliyor.
Bir harita bir ülkeyi tarif eder ama, o haritadaki şehirlerde insanlar yaşamaz, denizlerinde su bulunmaz, ırmaklarında yüzülmez, ormanlarında gezilmez. O sadece bir surettir, bir fihristedir, bir gölgedir. O beldeyi gösterir, fakat o beldenin özelliklerini taşımaz.
Bu noktadan gâfil olmamak şartıyla, insanın, birçok sıfat, his ve şuunatı taşıyan manevî simasında İlâhî sıfatlardan ve şuunattan haber veren bazı işaretler bulmak mümkün.

İnsanın kendini bilmesi farklı bir şey sorunlarının olması farklı bir şey. İnsanın kendini tanıması bilmesi senin bir davranışı ne amaçla sergilediğinin ve ya neye ne göre davrandığını belirler. Ama insanın manevi sorunları içsel bir sıkıntıdan meydana gelir. Sen ne kadar kendini bilirsen bil. Sadece sorunun ne olduğuna kanaat getirebilirsin. Eğer ona verebileceğin cevabın çözümün yoksa zaten bu sorun devam eder