Kendine yabancılaşma duygusu yaşayan oldu mu?

Bende yaşadım bu durumu sanki ben değilmişim dışardan birinin beni gözlemleyişiymiş gibi yaşadığım her anı daha önceden yaşadığım hissine kapılıyordum delirdiğimi düşündürecek bir ve kesinlikle panik atakla tetiklenen bir yanılsama. Eğer bu durumun ilerler ve hayatını kötü etkileyecek kadar ağırlaşırsa kişiliksizleşme rahatsızlığı olarak adlandırılıyor. Destek aldım ve çeşitli doktorlardan farklı tehşisler konuldu bunlardan biride kişiliksizleşmeydi son doktorum tarafından koyulan şakak lobu epilespisi tehşisi benim ilk yıkımımdı. Tedavimimin ilk 2 ayında kendimi insanlardan soyutlayıp dışarı çıkamayıcak duruma gelmiştim ve bu süreç beni ölüm korkusuyla yüzleştirdi annemi kaybetmekten ölmekten korkar olmuştum. 6 ay kadar böyle devam etti dışarı çıkmak şöyle dursun perdeleri açtırmıyorum yemek uyku düzenim herşeyim bozulmuştu ilaçların beni uyuşturmaktan başka hiç bir işe yaramamasının yanı sıra artık onlara bağımlı hale gelmiştim 19 den fazla kilo aldım henüz 22 yaşındaydım ve yaşamıyordum. Karar verebilme becerimi kaybettiğimi düşünüyordum kendi kararlarıma saygı duymuyor fikirlerimi bile benimsemiyordum. Bi sabah uyandım benim için yeni bir baçlangıç olsun giyindim ve çıktım. Ogün anladımki insanın kendi doktoru kendisi ve en çok kendi düşünceleri hasta ediyor ruhunu. Tedavim bitti aldığım kiloları vermem 6 aydan fazla sürdü :))) Şimdi iyiyim kendime kendim gibi bakabiliyorum ya da iyi olduğuma inanıp kendi kandıırıyorum :/ Ama hayatın kendini eksiltmemen gerekecek kadar kısa olduğunu biliyorum 6 ömrü kalan insanlar varken benim kendimden 6 ay çalmaya hakkım yokmuş. Güzel düşün güzel şeyler olsun bazen bazı şeyler yolunda gitmeyebilir sen kendi kendii tedavi etmelisin. Umarım kısa zamanda atlatır ve bu durumdan etkilenmeden kurtulursun .

Yorumları okudum bende seninle aynı durumdayim ama eig sectigin dışında digerleri sorunu anlamamis bile. Ya bende birkac ay once basladi bir film izledikten sonra kendi varligimi sorguladim daha sonra aynada sacimi toplarken aynadaki goruntuye bakakaldim. Yani bu ben miyim ben kimim diye bir an oyle kotu oldum ki kendime gelemedim delirdim sandım cok aniydi kalbim sıkıştı. Hemen kendimi annemin yanina attım onu gorunce yani bilmiyorum onların varlığının hissi bu kotu seyi unutturdu. Derdimi kimseye soyleyemedim cunku anlayamiyorlar nasil birsey oldugunu bilmiyor kimse. Bu aralar tekrar olmaya basladi ozellikle yalniz kaldigimda kimim ben neyim diye kendimi sorgularken bir an kendimi tanimiyormusum da farkli bir yerdeymisim gibi geliyor aklımı kaciracak gibi oluyorum. Çok korkuyorum bu hissin ilerlemesinden. Senin durumun nasıl su an merak ediyorum