Neden beni olduğum gibi kabul etmiyorlar? Neden beni değiştirmeye çalışıyorlar?

Eskiden sorun etmiyordum ama artık canımı sıkan bir konu olmaya başladı. Lise 2yi yeni bitiren bir kızım. Küçüklüğümden beri yaramaz, cesur, özgüvenli, inatçı biri oldum ve gözüm dönerse yapmayacağım bir sey yoktur hala da öyleyim. Herkes bana gıcık olmaya başladı. Ailem 2 kez farklı psikologlara gönderdi, saçma sapan cezalar verdi ama ben de işe yaramıyor. Ben halimden mutluyum, insanları umursamadan hayatımı yaşyorum ayrıca derslerim güzel ama ailem bunu umursamıyor. Annem benle uğramamak icin hep anneanneme yolluyor. Babamı işten dolayı görmek mümkün değil. Son olarak arkadaşlarım da beni birer birer terkedince sinirlerim bozuldu. Hiç eve gitmek istemiyorum, benden 4 yas büyük bir grupla tanıştım şimdi onlarla takılıyorum hep. Neden beni değiştirmeye çalışıyorlar, ben buyum. Annem ve babamın ayrılmasına rağmen üzüntülerimi içime gömüp mutlu olurken neden beni sürekli eleştiriyorlar. Çok uçuk hareketler yapiyormusum, umursamazmişım falan filan. Bu görünüşümün ardında yatan duygusal tarafimi görmüyorlar bile, her gece ağlamaktan gözlerim kıpkırmizi dolaşiyorum. Saçma ya cidden saçma. Ne yapmaliyim bilmiyorum. Onlar icin kendimi değiştiremem yapsam bile mutlu olamam. Ne düşünüyorsunuz?