Özür dilerim , size bir şey sorabilir miyim?

Özür dilerim , size bir şey sorabilir miyim? Hayat neden bu kadar zalim? İnsanlar , insanlar neden bu kadar zalim? Yaşamak neden bu kadar zor ve bu kadar güzel ve vazgeçilmez? Peki insanların birbirlerini anlamamak için bu büyük çabası neden? özür dilerim diyorum , duymuyorlar. Acılarımı , kederlerimi , sıkıntılarımı anlatıyorum dinlemiyorlar. Ben , ben.. Bana yardım edin diyorum , kaçıyorlar. Gelin biraz konuşalım diyorum , masayı terk ediyorlar. Ölüyorum ben diyorum , ne zaman öleceksin diye soruyorlar. Lütfen bana söyler misin , ne oldu? Bize ne oldu? Eskiden böyle değildi. Şimdi ne oldu? Neden insanların artık birtakım duygulara ve düşüncelere prim verecek zamanları yok? Neden bu kadar hızla koşuyorlar? Neden bir an bile olsa durup hayatın , insanın , evrenin anlamı üzerine düşünmüyorlar? Ben acılarımı , sıkıntılarımı , kederlerimi onlara anlatırken neden beni dinlemiyorlar? Benim bütün bu düşlerim , arzularım , hayata dair imdat çığlığım onlara neden sahte geliyor? Sahici gelmiyor , samimi gelmiyor? Neden? Neden? Neden? Söyle bana neden? Neden? N'olur bana yardım et , yardım et bana. Lütfen , lütfen… Neden beni bu halimle kabul edip aralarına almıyorlar? Neden beni sevmeleri için sürekli , inanmadığım halde onların ilgisini çekip onlarla konuşmak zorundayım , ha? Neden egom olmak zorunda? Neden onların arasında bencil olmak durumundayım? Neden var olabilmek için rekabet etmek zorundayım , ha? Lütfen , lütfen bana yardım et. Bana hayatta yaşamamı söyle. Bak biliyosan eğer bana o yolu göster , lütfen. Çünkü ben artık yalnız yaşamak istemiyorum. Bana hayatta yaşayabilmem için güç ver. Neden ben hayatta yaşamayı beceremiyorum? Lütfen bana yardım et , lütfen…