Küs olduğun biriyle barışmak aptalca mı?

Biz bunu küçük çocuklarda anlayaım.
"Annesinden dayak yediği halde, yine de “Anne” diye ağlayan bir çocuktur aşk." Der Cemal Süreya
Bir çocuk dayakta yese unutur, annesi çocuğuna zarar verdiği için üzülüp ağlasa, annesine sarılıp "ağlama annecim" diye teselli etmeye çalışır. Bu durum anneye dağlar kadar yük olsada, o çocuğa bir tüy kadar yük olmaz, çünkü o çocuk unutmuştur artk ama anne unutamaz. Affetmek; insanın içindeki çocuğu öldüremediğinin bir kanıtıdır ve o insan için her zaman iyi bir umut vardır. Yalnız affedip herşeyi unutmak çok iyi birşeydir tabi daha itidalli olunursa, yapılanın tekrarının olabileceği bilinciyle tutumumuzu ona göre belirlersek.

insan sevdiği, değer verdiği birine küser. değer vermediği insan zaten küsmeye bile değecek birisi değildir. dolayısıyla küs olduğunla barışmak da mutlu olmaya neden olur.