Yirmibeş yaşındayım eskisi gibi kimseyle samimi olamıyorum, yüzümdeki gülümseme de yapaylaşıyor, sizce bunun sebebi nedir?

Mutluluk bireyin kendi içindeki kişiye ne kadar yaklaştığıyla doğru orantılıdır ve malesef bu pek az görülür. İnsanlar ahlaklı değiller sadece öyle davranıyorlar. Bize toplum nasıl iyi bir insan olacağımızı öğretir biz de ona uyarız ama gerçekler her zaman başkadır. Kendin gibi insanlar bulmaya ve onlarla doğal olmaya çalış. En kestirme yol bu.

Hep kontrol ediyorlar zaten. İşleri güçleri başkalarını araştırmak ve kusurlar bulmak ve bu yüzden de kimse olduğu gibi değil. Hiçbir ilişki düzgün değil. Söylemek istediğini, yapmak istediğini herkes saklıyor, onun yerine onaylanan şeyi yapıp onaylanan şeyi söylüyorlar. Açıkçası benim uzak durduğum insan tiplemesi.

Eğer doğru şartlar olusmuyorsa belki de yaptığınız en doğrusu ama size bir tavsiyede bulunayım. Her şeyden önce kendinizi değiştirmeye çalışın.

Kendinizi değiştirmekten kastım insanlar için değil de kendiniz için yaşamaya çalışmanızdı. Birçoğumuz iyi olmak ya da görünmek kaygısıyla sadece yılları öylesine geçiriyoruz ve geriye dönüp baktığımızda içimizde yaşamak istediklerimiz ama cesaret edemediklerimiz duruyor. Siz yaşamaya çalışın varsın kötü desinler.

Hislerimiz karşılıklı olsun sizinle. Hocam insan çok az türdaşının yanında kendisi gibi olur zaten. Diğerleriyle çatışmak yerine anlaşmaya ve sadece ortak zamanı doğru kullanmaya çalışın ama yanında kendiniz gibi olabileceğiniz bir insan bulunca da ona sıkıca sarılın ve hiç bırakmayın. Unutmayın en zeki insan en çabuk uyum sağlayandır.

İnsan kendini ne zaman tanır biliyor musunuz? Gerçekten saklanmak zorunda kalmadığı zaman. En kısa zamanda bunu elde etmeye çalışın. Rica ederim :)