Verdiğiniz değerin karşılığını göremediğinizde ne yaparsınız?

Öyle çok değer verdim ki, hep ilgilendim, aradım sordum, her istediğini yerine getirmeye çabaladım. Bir dediğini iki etmedim. İlk başlarda oda ilgiliydi karşılıklıydı. Sonrasında değişmeye başladı. Sıkıldığını bunaldığını yapamadığını söyledi. Sonralarında daha da ağır saygısızca konuşmaya başladı. Haraketler v. s.

Bunları duyarken, her cümlesinde yüreğime bir hançer saplanmış gibiydi.
O an dünyalarım yıkıldı.
O an herşeyin yalan yapmacık olduğunu anlamak en acısıydı.
Senin tertemiz gözü kapalı beslediğin hislerinin paramparça olmasına mı üzülürsün?
Hiç değmeyecek birine verdiğin değere mi üzülürsün?
Onun için harcadığın zamana mı üzülürsün?
İnsan neye üzüleceğini dahi şaşırıp içinden çıkılmaz duygu fırtınasına düşüyor.
Çekilen resimler videolar yazışmalara geçmiş anılara baktığında kat ve kat daha yıkılıyor insan. Neden diye sorguluyor... Onca anıya paylaşılmışlıklara bu yaptığın yakıştı mı?
Verilen sözler, canımdan çok seviyorum demesinin aslında yalan olduğu beynine çivi gibi saplanıyor.

O yoluna hiç bir şey olmamış gibi sapa sağlam arkasına bakmadan devam edebilirken, sen duvarları yıkılmış bir sevdanın enkazında can çekişerek yaşamaya, nefes almaya çalışacaksın. Her aldığın nefes yüreğine saplanacak.
Günler geçerken o aklından hiç çıkmayacak.
Geceler olurken sen onu düşünmeden uyuyamayacaksın.
Ama o bunu ne bilecek ne de geri dönecek ne de bir daha seni sevecek.
Değerin değeri kalmamış bir zamanda yaşıyoruz...

İnsanın en büyük hatası şudur; kendini olduğundan büyük görmek ya da kendine hak ettiğinden az değer vermek. Ona kendimizden fazla değer verdiğimiz de bir de bakmışız ki bizde kalan değer de ona gitmiş. Artık o kadar değerli olmuş ki gözü bizi bile görmez hale gelmiş. Yani ister inanın ister inanmayın siz siz olun haddinden fazla değer vermeyin. Unutmayın sizden kendinizden daha değerlisi yok.