Güç ne demek senin için?

Tabii ki. Hayat anlayışıyla ilgili bir şey bu, perspektifler değişebilir.

Doğru dediğimiz şey gerçekliğin ifadesidir, yani bireyin gerçeklik algısından doğar. Algı da insanın hayatı boyunca değişebilir. Ayrıca "hak etmek" kavramı değişkendir, mesela ben her insanın her yetkiyi hak ettiği fikrini savunmam fakat bunu böyle kılan nedir? Neden bir işi anlayanına veririz de anlamayana yaptırmayız? Böylesi daha mantıklı evet, fakat aksi gerçekleşmiyor mu? İnsan için doğru olan, hayatına yön veren dürtülerin duygulara dönüşümü ve bu duyguların olanaklarıyla etkileşiminden belli olur. Kişi asıl isteklerini, duygularını anlamazsa, mantığı da çarpık çalışacaktır. Ayrıca bu duygular da her zaman kontrol edilemeyebilir.

Edilemiyor işte ben de onu diyorum. Yine de ben sevdiğim birinin yaptığı büyük bir yanlışta "kolumu keserim kasaba minnet etmem" demeye gayret gösteriyorum en basitinden. Sonuçta o sırada gurursuzluk yapsam iyice paspas olma ihtimalim var, uzun süreçte olacakları da hesaba katmaya çalışmak gerek.

Gurursuzluk tanımı karşı taraf için, çünkü beni gurursuz görmek beni kullanmasına yol açar. Bana göre mantık, özsaygı gibi şeyler önemli. Yani karşımdakine duyduğum saygı kendime duyduğumu geçerse orada ben sömürülen konumuna düşme riski taşırım ondan sonra. Ayrıca mantık bana duygularımı kaybettirmedi, onları anlamamı sağladı aksine. Kendime daha dürüstüm.

Bu senin kendini ne kadar tanıdığına, yaptıkların üstüne ne kadar düşündüğüne, ne kadar gözlemci/analist bir yapın olduğuna ve hatta çevrenin seni ne kadar tanıyıp sana ne kadar etkili tavsiyeler yaparak yardımcı olduklarına bağlı bir şey.

Bir de ben ufak tefek olaylardaki tepkilerimi bile sorgularım yani çok kurcalıyorum. Tabii ki ara sıra kendi kuyruğunu yiyen yılana dönüyorum, o zamanlarda da çevrenin yardımı oluyor.

Kuyruğumu yemeyi bırakmak için? :D Yani çevrenin yardımı oluyor dediğim bırakmam amacıyla oluyor.

Biraz daha spesifik olmanı rica etsem?

Hayata ve haklara saygısı olan insanları.

İyilik kişiden kişiye değişir, önce onu tanımlayayım. Bireyin yaşamaya daha istekli olmasını sağlayan şeyleri iyilik olarak adlandırıyorum ve pes etme-ölüm yönelimini/olasılığını arttıranları da kötülük olarak. Bu durumda iyi insanlar da, başkalarının ölüm yönelimini arttırmak yerine onları hayata bağlayan kişiler olacaktır. Fakat buradaki "hayat" kuru kuruya bir hayatta kalma anlamı taşımıyor, çünkü bir köleyi intihardan alıkoymak yetmez, onun içindeki özgürlük çabasını da körükleyebilmek gerekir. Yaşamak denilen şey nefes almak, gıda, barınma, güvenlik gibi zorunluluklarla başladığı gibi, sosyalleşme, saygınlık, entelektüel çaba gibi şeylerle tamamlanabilir ancak. (Maslow'un ihtiyaçlar hiyerarşisi) Bu yüzden yaşama eylemini destekleyip bireylere yardımcı olanlar ve başkalarının ayağına çelme takmayanlar iyi insanlardır diyebilirim. Ortalama bir insanın iyi hissetmesini de bu sağlamaya yeterli zaten.

Öncelikle, cesaret anlayışına bağlı bu da. Örneğin kötüler daha cür'etkârdır, sebebi diğerlerinin duygularıyla empati kurmamaları veya iflah olmazlık düzeyinde kırık bir psikolojiye girmişlikleridir. Bu nedenle başkalarını manipüle etmekten çekinmezler. Fakat iyiler, karşılarındakinin canını sıkıp onu kısıtlamış olmamak adına ellerinden geldiğince sert müdahaleler yapmaktan geri dururlar. Zaten kötüyü iyiden ayıran eylemlerde bu zarar anlayışı bulunur. Bu bağlamda, kötüler daha cesur gözükeceklerdir. Fakat gerçekte asıl kötülüğü yapabilmek kat'i bir sinsilik ister, bu da onların zaten genelde gizli hareket etmelerine yol açar. Sonuç olarak hangisinin daha cesur olduğu, ikisinin de amaçları doğrudan tehlikeye girdiğinde açığa çıkar. Kötünün maskesi düşüp, kaybedebilecekleri açığa çıktığındadır cesaret testi, iyinin sınırlarınıysa vazgeçemeyeceği iki şey arasında seçim yapması gerektiğinde görürsün. (Yorum limiti olduğundan yazamadım, gerçi soruya davet edip anlatmıştım mevzuyu da)

İnsanlara güvenmektense hangi durumda ne tepki vereceklerini hesaplamaya çalışırım. Çünkü güven gerektiren konular aslında karşımızdaki kişinin tolere edebileceği şeylere ve öncelik anlayışlarına bağlıdır. Mesela öyle bir olay olur ki, normalde beni kurtarmak için kendini tehlikeye atacak birisi bana kendisi de saldırabilir. Bu nedenle insanlara taşıyamayacakları veya başkasına taşıtmaktan çekineceğim şeyleri sunmamaya gayret ederim. Bunu da deneyimle anlayabiliriz olsa olsa. Fakat bazı temel değerlere güvenirim, evet. Mesela güvenilmezliği yüzünden 100 lira borç vermeye çekineceğin birisi, hayatın tehlikeye girse daha fazlasını gözden çıkarabilir. Bu bir öncelikler çatışmasıdır. Güvende de kişinin seni hangi öncelik mesafesinde tuttuğu önemlidir.

Yapabileceğimden emin olmadığım ciddi bir iş için ortaya atılmakta zorlanırım.

Benim için risk olan şeylerden hoşlanmam evet. Fakat risk alınmasının zorunlu olduğunu biliyorum. Sanırım hafif anksiyetik bir yapım var, özgüven eksikliğinden ziyade işi yaparken yaşayacağım ruh halinden çekiniyorum.

Hareket ettiğim sürece 😊