Belki de o kadar çok çabalamıştır, kendini mutlu olabileceğine o kadar çok kaptırmıştır ki sonuç mutsuzluk olduğunda yaşadığı acının büyüklüğüyle her şeye alışır olmuştur. Şimdi çektiği acılar sızılardan ibarettir, farkında bile olmuyordur acı çektiğinin. Bu onun için tercih değil bir yaşam biçimi olmuştur.
Yalnız panda 😂yine soruların harika 😊 Acı çekmek sana göre ne ki? Mesela acı çekmeden mutlu olmak nasıl olur.. Aslında mutlu olmayı çabalarken acı çekmiyor muyuz?
mesela hayatında biri var çabalasan onunla çok mutlu olabilirsin ama onu bazı nedenlerden dolayı hayatından çıkarıyorsun ve bunu yaptığın için acı çekiyorsun :)
Aşk acısı diyorsun yani 😂 Çabalasan onunla çok mutlu olacağından nasıl bu kadar emin olabiliyorsun peki? Bundan emin olamazsın hiçbir zaman. Üstelik bu konular çabalamakla olacak işler değil bana göre.. Hatta bir insanı hayatından çıkarmanı gerektirecek bir konu bile değil 😂 Hiç anlamadığım nasıl da belli oluyor 😂
aşk diye abartma ya :D değer verilen kişi diyelim ona biz :D hatta bu bir konu bile değil diyeceksin yakında :D ahaha olsun anlamasan da yorumların değerli benim için :) vicdan yapınca da acımıyor mu zaten için :D
Takılıyorum sana 😀 Hatta bir konu bile değil demek isterdim ama var, aşk diye birşey var. Teşekkür ederim, senin de öyle hem soruların hem yorumların değerli benim için 😊 İnsanlara değer vermen harika birşey, ama asıl mesele onunla mutlu olabileceğine hemen karar veremezsin. Bence aşkta çabalamak yok, aşk zaten seni zamanla bulur. Bir nedenden dolayı hayatından çıkarmak zorunda kalıyorsan da bu neden mantıklı ve geçerli olmalı bana göre. Üstelik vicdan yaparak yanlış kararlar da alabilirsin. Bu konularda gerçekçi olmak lazım biraz.
Çünkü mutlu olabileceği şey için çabalarsa belki sonunda mutlu olacak belki de sonu hüsran olacak. Çabalamazsa da acı çekiyor gerçi. Belki de riske atınca sonucun şimdiki halinden bile acı verici olacağını düşünüyor...
Çünkü insanoğlu, mutluluğu bir lüks olarak görüyor. Acılarımızın sonucunda elbette her zaman mutluluk vardır, bu evrenin kuralıdır. Ama insanlar, acının aslında mutluluk anahtarı olduğunu bilmedikleri için mutluluktan daha çok acıya sarılıyorlar.
Kendini onu hicbiseyin mutlu edemeyecegine inandirmistir. Deneyimleri hep hüsranla sonuclanmistir artik bosvermistir aciya alismistir ya da alismaya calisiyodur.
En İyi Cevaplar