İnsanları aşağılamaktan ve üzmekten büyük zevk alıyorum. Sizin böyle tanıdıklarınız var mı peki?

hayır!
öfkemden çıldırıyorum. geceleri beni uyutmuyor bile... tıpkı şu an olduğu gibi...
bir gün intikamımı alacağım!
insanlar rezildir. aşağılanmalıdır. eğer ben onları ezmezsen onlar gelip beni ezer.
hayat budur. kavga kavga kavga!

senelerce haksızlığa uğrayıp bir sürü disiplin cezası yedim. suçum olmadığı halde kendimi anlatamadım. yediğim dayakların küfürlerin iftiraların haddi hesabı yok! sırf bu yüzden hiçbir okulumda yıllığa katılmadım ve mezuniyetlere ve balolara katılmadım biliyor musun sen!
okullarımı ziyaret bile etmiyorum. o yıllardan kalma okuldan tanıdıklarımı görünce yolumu değiştiriyorum veya görmezden geliyorum!

imkansız! bu ateşi kimse söndüremez!

hadi ya! napacaksın?
5 yıldır eziyet gördüm. ailem benden bıkmıştı... sorunlu bir çocukları vardı çünkü. ne değişecek?
ben değişmem... düşünsene dayak yiyorsun ve idare okulda şahit tutan öğrencilerden dolayı hep seni suçluyor ve cezalandırıyor... düşünsene derste soru soruyorsun ve dersin akışını bozmakla suçlanıyorsun ve derdini anlatamıyorsun. öğretmenler devreye giriyor... öyle çözülüyor sorun...
asla düzelmem... düzelmeyi de istemiyorum. öfkemi almak için türkiyeyi bile yok ederim... zaten artık kendimi türk hissetmiyorum. bu islama da inanmıyorum. lanet olsun bu hayata!

her aşağıladığım insanın ve her ezdiğim insanın ardından bana rahatlama geliyor kendimi güvende hissediyorum. sonra ayağa kalkıp bana saldıramasınlar diye onları biraz daha eziyorum... bunu yaptıkça daha mutlu oluyorum...

bana bir zararı yok. sadece kalp sorunu çıkartıyor. ailem ve diğer insanlar bunu bilmiyor. onlar sadece beni aşırı öfkeli ve hırslı olarak tanıyorlar...

görüyorlar zaten. aslında dışarıdan mutlu görünüyorum. ama yaklaşanlar beni soğuk ve öfkeli olarak görüyorlar...
ayrıca iyi mevkilere geleceğim elbette...
hiç sevgilim olmadı. aşık olduğum kız benle alay etmişti. hala unutmuyorum. ne zaman bir iş yapacak olsam o günler aklıma gelir. ne zaman birilerini aşağılasam bunlar gelir aklıma... insanlardan yukarıda olmak ve kibirlenmek çok büyük zevk... geçmişte bana kötü davrananlardan intikamımı alacağım... daha kötüsünü yapacağım... aklımdan başka hiçbir düşünce geçmiyor...

anahtarı verdim ya sana. aklımdan hiç çıkmıyor. bir mekana girdiğimde, biriyle konuşurken, bir işi yaparken, sınavlarda... her yerde aklımdalar... 5 yıl sonra bile rüyalarıma o kötü günlerin girdiği oluyor... dayak yemem, insanların benle alay etmesi... neler neler!
insanlarla arkadaş bile değilim bu sebepten. kadınlardan ayrı nefret ediyorum...
nefreti birazda ben körüklüyorum artık. çünkü bu sarmaldan kaçış yok. ben mutsuz olmak için doğmuşum. madem öyle nefret ile birşeyleri başarayım... yıkma yoketme hırsı ile çalışayım diyorum bazen...

tabi ya?
ben neyi mutluluk kaynağı olarak kullanacağım? kendimi güvende hissetmiyorum bir kere. her an başıma bir olay gelecekmiş gibi hissediyorum çoğunlukla...
kendimi iyi hissetmek için sürekli insanlardan yukarıda olmam gerekir. sürekli insanların bana bağımlı olması gerekir... insanları dövmem, aşağılamam köpek yapmam gerekir... peki başka nedir mutluluk sence? ben sana kendi mutluluk tanımımı söyledim.

hayır. kalp sorunu damar problemleri var bende

beloc kullanıyorum. taşikardi için...
ayrıca damarlarda sorunlar var.(%70 oranında tıkalı bir damar var kalpte... önümüzdeki hafta tedavi olacağım.)

sen psikolog musun bu arada hiç sormadım?

tam tedaviyi düşünecekken birden bana yapılanlar aklıma geliyor ve nefretim alevleniyor.
sonra tedaviyi reddedip biraz daha fazla yakıyorum nefreti...
intikamım çok kötü olacak! her gece ve her sabah lanet okuyarak başlıyorum.
bu nefret beni ayakta ve hayatta tutuyor...
insanların aşağıda kalmış olmaları büyük bir keyif benim için...
kendimi güvende hissediyorum böylece...

tedavide nolacak?
herşeyi nasıl unutacağım?
geceleri ağlayarak uyuduğum günler oldu. dayak yediğim halde kendimi anlatamadığım günler oldu. ailem bile bazen bana inanmadı...
ama bu hiçbirşeyi düzeltmez.
insanlık belasını bulmalı!