Yakınlarımı kaybetme korkusunu nasıl yenerim?

bende ne zaman evimin yakınından polis itfaiye veya ambulansı geçerken görsem tüm aile fertlerini arıyorum...ne oluyor orda...benden saklamayın :(((( malesef evimin yakınında çalıştığım için her hafta aynı şey.. evden uzakta kalınca düşünmüyorum pek..uzaklaş biraz kafa dinle..valla bende hastalık olmuştu.tatile falan çıktımda azaldı bu aralar :)

arkadaşım ben 7 yaşında annemi daha sonra babamı kaybettim teyzemlerin yanında kaldım sadece evlendikten sonra bunu yasadım eşimden asla ayrı kalamıyorum kardeşimi kaybetmekten korkuyorum sürekli dua ediyorum dikkat et diyorum ama içimd e hep bir şey olacak korkusu hamileyim bide iğce arttı eşimde bana senin yanında otururken bile sana bana olacaksa eğer olur bunu engelleyemezsin diyo doğru ama kabullenemiyorum. en iyi yolu allahım beni eşim çoğum v. kimseden ayırma kimsenin eline düşürme diye dua et ben çok kötü şeyler yaşadım kaybetmekten korkuyorum eşim çok iyi ona asla birsey olmasını istemiyorum en iyisi dua gerisi ALLAH (c.c)'nün takdiri geçmiş olsun canım...

tedavi olman şart...

sevginin ön şartlarından biridir kaybetme korkusu, ancak seninki gibi kaybetme paranoyasına dönüştüğünde kesinlikle müdahale edilmesi gerekir. şiddetli bir kaygı bozukluğu yaşıyorsun, kendine eziyet etme daha fazla ve bir uzmanla görüş mutlaka.

Hepimizde vardır bu kaybetme korkusu..

En basidinden kendi hayatımızın tapusu bile bizde degil ki, ne zaman ölecegini kimse bilmiyor.

Bunu dert edersek her gün ölürüz. Kafaya takma falan demicem çünkü sende obsesyon olmuş bu. Bir psikolog seni yönlendirebilir, cidi bir sorun bu

bir psikoloğa git eğer hakikaten her gün yaşıyorsan bunu...varoluşsal sancılar yaşıyorsun bence...burada sanırım kabul etmen gereken hayatın sonlu olduğu ve bir gün hepimizin sonunun geleceği. ama sanırım bu cümle de sana korkunç gelir şimdi.öncelikle sakin ol birilerini kaybetsen de hayat yine de güzel:)

Bendede aynı durum malesef. Bu durum kardeşimin geçirdiği kazadan sonra oluştu. Ailem bir yere gittiği zaman sürekli arıyorum açmayınca korkudan ağlıyorum bişey oldu diye. Evdeyken aradığımda açmıyorlarsa nerde olursam olayım koşa koşa eve geliyorum bişey mi oldu acaba diye. Bazen içime sıkıntı giriyor sabahlara kadar ağlıyorum. Yatılı bir yere gidemiyorum aklım evde kalıyo çünkü. Kafayı sıyırmama ramak kaldı yani.. şuanda ayni korkuyla yazıyorum bunları..

sevdiğin insanalrı kaybetme korkusu her insan var ama seninki biraz saplantı durumunda arkadaşım bu düşüncelerinden kurtulamıyorsan uzman yardımı alabilirsin.

gece gidip kontrol ederdim annem babam nefes alıyomu diye yaşıyolarmı diye ama sonradan geçti

Senin başına bir şey gelmeyecegi de belli degil. herkes her gün kaza gecirebilir. herkesin benzer korkuları var fakat çok düşünme...