Aile içi borç sorunsalı, her şeyi kafaya takmak?

Arkadaşlar geçen yıl 9 Mayısta babam trafik kazası geçirdi. Bu kazadan sonra bütün hayatımız alt üst oldu. Babaannem dedem annem babam ben yaşıyorduk. Babamın stresiyle babaanneme sinirlenip el kaldırmamla diğer olaylar baş gösterdi. Babaannemin kollarını çizdim sinirle (gerçekten inanılmaz pişmanım babaannem beni affetti, ama yine de...) sonrasında babaannem halamlara haber verince evden ayrılıp köydeki eve taşındı bizimkiler. Ben de bir aparta çıktım. Bu olaylardan sonra babamın inanılmaz borçlu olduğunu öğrendik. Babam dedemin tarlalarını ekip kaldırıyordu senelerdir, banka sağ sol derken aşırı borç yapmış. Halamlar bunu öğrenince babama ve anneme hırsız damgası yapıştırdılar. Babam çok pişman oldu ama nafile. Halamlar kazadan sonra borçları öğrenince babamı ve bizi yalnız bıraktılar. Sonrasında babaannem ve bir halam bana bir iyi bir kötü davrandı. İyice psikolojimiz bozuldu. Babaannemle aram şu an normal, bayramda annemi babamı alıp babaanneme gittim bir babaannem ikisine de sarılıp ağladı, tam düzeldi derken babaannem yine benle telefonda soğuk konuşmaya başladı. Bütün bir yılı bunu kafaya takarak geçirdim, avuç avuç saçlarım döküldü. Bu yıl içinde yıllardır yapmadığım kadar hizmet ettim babaanneme (büyük şeyler değil bulaşık süpürge falan ama geçmiş yıllarda elimi bile sürmezdim) Ben artık dayanamıyorum sürekli buna kafayı takarak yaşamaya, gerçekten bir an bile aklımdan çıkmıyo acaba iyi miyiz kötü müyüz diye düşünmekten bıktım. Büyü yaptırıp aralarını düzeltmeyi bile düşündüm. Halamlarsa ortamı yumuşatmak yerine iyice gerdiler babaannemi sanırım. İyice düşman oldu anneme babama. Anneme etmediği hakaret kalmadı, boğazına yapışana, karını boşa borçlarını ödeyeyim demeye kadar gitti (ki kendin oğlunu babasız büyüttü eşiyke ayrıydı) güya babam için hüngür hüngür ağladılar ama para söz konusu olunca bir anda hakkımızı yediniz demeye başladılar.