Etrafımda hiç insan kalmadı. Bunun sonu var mı?

ucu bucagı gorunmeyen ama var oldugu bilinen dağın eteklerine hızla ilerleyen minik bir kartopu gibiyim. zaman zaman güneşin yakıcı sıcağına maruz kalsam da özümden bir şey kaybetmedim. öyle bir haldeyim ki..

Betimlemene hayran kaldım. Farkındasın ama biliyomusun? Yaşadığının ve varolduğunun. Biliyosun aslında ne halde olduğunu. Bu çok iyi birşey. Sebebin güneşin sıcağı mı? Yani dış etkenler mi?

Sanırım farkındayım. Zamanında sahip olduğum bir his olmasa sanırım ne olduğunu bilemezdim. İstesem de ulaşamıyorum. Dış etkenler yeterince yoğun değil ya da ben fazlasıyla koptum bilemiyorum.

Zamanında ship olduğun his... karşılıksız bir hismiydi ya da benmi öyle anladım. Ne olursa olsun, aslında yaşıyosun ve farkındasın. konuşmak kadar iyi bir terapi yok. Bir uzman ile görüşebilirmisin. Psikiyatristle. Çözümsüz bir konu yok hayatta. Sen bence gayet güçlü bir karaktersin , ne olduğunu bilen.

Çok eski.. Yüzünü güç bela hatırladığım yitirmişliklerim gibi.. Cevap vermediktn sonra konuşmak neye yarar? Duvarlar , iç ses? Güçlü falan değilim ben. Ambalajım iyi sadece.

Çok derinsin biliyomusun biyerden hatırlıyorum bunu. Haksızlık etme kendine. Zaman çare filan diye zırvalamıcam. Tek çare sensin kendine. İstersen yaz özelden konuşuruz. Dikkat et bence ambalajın içi daha iyi.